victim blaming

Een van mijn Goede Voornemens na mijn diagnose was om me voortaan verre te houden van narcisme en aanverwante triggers, omdat ik weet hoe vreselijk slecht dat voor de gezondheid is.
Toch lukt dat maar tot op zekere hoogte.
De oranje- en glorix-pipoos triggeren nauwelijks meer, tenminste niet in de zin dat mijn lichaam reageert met een akelig gevoel dat nog het meest op doodsangst lijkt (ik herken het nu als zodanig, sinds de longarts langs zijn neus weg meedeelde dat nog een longonsteking me fataal kan zijn).
Wel antwoord ik af en toe op vertwijfelde tweets in de trant van 'waarom dóet hij dit?': een narcist doet alles uitsluitend en alleen voor aandacht en machtsvertoon. De ene keer dit, de andere keer dat, wat op die dag – in die minuut – maar de meeste reacties genereert.

Nu was er het geval Jaap van Zweden. Ik heb de uitzending van Pointer bekeken, de ervaringen van de slachtoffers gehoord, en het woord narcisme valt nergens. Nee maar Hella jij bent ook geen psycholoog en jij noemt iedereen maar een narcist.
En algauw kwamen er reacties los in de trant van: zijn werkwijze is de énige manier om tot grote prestaties te komen.
Ik voelde de triggers hun klauwtjes in mijn nek steken, maar mengde me nog niet in de discussie, want hee … mijn gemoedsrust, mijn gezondheid …

Nu postte iemand op Facebook met instemming een filmpje met commentaar van een pianist in wording die ook vond dat het zo moest want "diamanten ontstaan onder druk".
En dit was iets wat ik herkende, wat het trauma triggerde dat eigenlijk bijna erger was dan het narcistisch misbruik zélf: de reactie van de omstanders, de juichaapjes. Voor ik tot tien had kunnen tellen, schreef ik eronder: "thuis noemen wij dit #victimblaming.
Een typerende reactie die ik ook veel heb gehoord: goh, tegen mij was hij altijd super aardig dus jij stelt je aan / ziet het verkeerd / ligt aan jou want je hebt dit of dat niet goed verwerkt ... want niemand wil zijn of haar idool in een negatief daglicht zien, want dan moet men ook naar zichzelf kijken."

Ik twijfelde daarna: zal ik het weer weghalen? Is het me de stress waard om hierover weer eens in discussie te gaan? Bonkend hart, droge mond, klauwtjes in de nek?
Tegelijk wist ik ook: dit is tóch een missie. Een missie tegen victimblaming, tegen invalidation, tegen het zichzelf als norm nemen en geen oog willen hebben voor de ervaring van de ander, tegen de superioriteit die het heulen met de narcist blijkbaar oplevert.

Ga ik nu maar een grote bak groente snijden.