Jane Gardam – God on the Rocks

Als ik het even niet meer weet, qua lezerij, pak ik Jane Gardam. Zij stelt werkelijk nooit teleur.
Het boek God on the Rocks is van 1978, het is recentelijk vertaald als Op de Klippen.
Het verhaal wordt op bol.com goed samengevat, maar misschien is het beter om zonder voorkennis in het boek te duiken en je te laten meeslepen in een hete zomer halverwege de jaren dertig, waarin alles verandert voor de achtjarige Margaret, vroegwijs en zeer bijbelvast kind uit een zwaar vroom gezin.

Ik heb weer regelmatig naar adem gehapt van bewondering. Ik heb ook ontzettend gelachen, ik heb aan andere boeken gedacht zoals de Geheime Tuin en The Children's Book, ik heb aan Virgina Woolf gedacht die schrijft dat je als schrijver een grot moet uitgraven achter je personages.

Margaret heeft pas een broertje gekregen, en omdat moeder haar ook iets leuks gunt, mag ze met voluptueus dienstmeisje Lydia iedere woensdag een uitstapje maken. Ze gaan naar het strand, en daarna het bos in.
"Lydia lay down on her side under the tree like a range of quiet hills."
Vloeit zo'n zin Gardam uit de pen of heeft ze daar 's nachts op liggen broeden?
De stijl in de eerste hoofdstukken is af en toe bijna die van een schoolopstel, wat goed past bij de steile, nuchtere Margaret.

Haar moeder, Elinor, wordt een beetje gek van het thuiszitten met de baby, en ze gaan op theevisite bij Charles en Binkie. Ze moeten niet te vroeg komen, want "Binkie always changes in the afternoons. (From what? Into what? Spiders? Fairies? Serpents?)"
Met deze theevisite zal alles veranderen.

Alle personages hebben enorme grotten achter zich – ik zie dat echt zo voor me, ze staan sereen glimlachend voor de opening, en niemand weet wat er zich in de vochtige duisternis daarachter afspeelt. Eigenlijk is dat altijd waar Gardam over schrijft: over het geheime innerlijke leven van mensen, waarvan wij als lezer een glimp mogen opvangen om voor altijd een groot mededogen te voelen, al was het maar omdat ze het allemaal alleen moeten dragen. Zoals Binkie het uitdrukt: "And nobody knows … what it costs to live the life I live."

Het lijkt ook een handelsmerk van Gardam om een laatste hoofdstuk toe te voegen waarin sommige raadsels ontraadseld worden maar andere worden toegevoegd, uit het zicht van de personages, in het vage zicht van de lezer. Waarbij het hart van de lezer een beetje breekt.

Dit bericht is geplaatst in recensies met de tags , . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Jane Gardam – God on the Rocks

  1. Mooie observaties in je laatste twee alinea's. Goed gezien en goed verwoord.
    Jacqueline was hier laatst ook zo lovend over, zo lovend zelfs dat ik het gauw op de verlanglijst heb gezet.

  2. lethe schreef:

    Jane Gardam kwam ik voor het eerst tegen in (dacht ik) een artikeltje in VN's boekenbijlage, waarin God on the Rocks, The Sidmouth Letters en Black Faces, White Faces werden genoemd/besproken.

    Van God on the Rocks is een tv-film gemaakt die ik geloof ik wel gezien heb, maar waarvan ik me ondanks de bekende acteurs helemaal niets meer weet te herinneren.

    (Veel) later heb ik Queen of the Tambourine gelezen, dat me erg tegenviel. Maar laatst zag ik The Sidmouth Letters bij ABC op de sale-plank staan (naast Crusoe's Daughter en Showing the Flag, IIRC), dus ik heb besloten het nog eens te proberen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *