Welk dierenboek is je altijd bijgebleven?

Ik heb nooit erg van dierenboeken gehouden. Ik kreeg Kazan de Wolfshond als kind, maar er is me niets van bijgebleven. Ik las Waterschapsheuvel toen iedereen dat las, maar vond er niet veel aan.

Wel schitterend vond ik prentenboeken die over dieren gingen, de Kleine Beerserie, Ze Lopen Gewoon met me Mee, Rupsje Nooitgenoeg, noem ze allemaal maar op, het genot van iedere voorleesouder.
Er is maar 1 dierenboek waar ik dol op ben, dat ik eindeloos kan herlezen – en terwijl ik dat opschrijf denk ik: Oh, en Winnie de Poeh! Maar zijn dat dieren? Dat zijn speelgoedbeesten.
Nee, ik bedoelde natuurlijk Minoes. Toen het uitkwam was ik al bijna te groot voor kinderboeken, ik kreeg het "van Opa en Oma voor mijn bevordering naar 2e klas Gymnasium, juni 1971."
Wát een knap boek is dat. Door het eten van chemisch afval wordt een kat opeens een juffrouw. Maar ze blijft kats, spreekt op het dak met de kattenpersdienst en raakt zo op de hoogte van alle stadsnieuwtjes, die zij dan weer doorbrieft aan Tibbe, de journalist bij wie ze logeert. In een doos.
Het is niet echt een dierenboek omdat er ook mensen in meespelen, maar de belangrijkste rollen zijn wel voor de katten weggelegd.
Ach, en de film is ook zo mooi!

dit naar aanleiding van vraag 12 van 50books

Dit bericht is geplaatst in lezen met de tags , . Bookmark de permalink.

9 Reacties op Welk dierenboek is je altijd bijgebleven?

  1. Sagita schreef:

    Natuurlijk het dierenepos van Den Vos Reinaarde! Plus de dierenfabels van La de Fontaine. De vier wonderkippen waren we gek op en ooit een reeks boeken over een eendenfamilie gelezen. Drie generaties verdeeld over drie boeken. Heel boeiend.

  2. oh, deze is ook ooi ja ik heb deze uitgave ook nog.
    en winnie the Pooh, ook erg mooi. Wij speelden bij elk bruggetje altijd pooh-sticks

  3. adriaanhendriks schreef:

    Mapje en Papje in het hazenbos, over twee kindertjes die door hazen worden opgevangen. Niet echt een dierenboek dus. Verder Donald Duck, maar dat telt zeker niet.

    Later wel eens iets gelezen van Koolhaas, vond ik toen wel bijzonder. Er is ook een hele vreemde roman over een plant in de Nederlandse letteren: Ranonkel, van Jacques Hamelink.

  4. willem jansen schreef:

    Jenny van Paul galico

  5. Heldinne schreef:

    och, dat is lang geleden, die heb ik ook ooit gelezen maar weet er niets meer van

  6. Ferrara schreef:

    Pietepaf het circushondje. Het eerste uit de reeks Gouden Boekjes.(1953) Die serie bestaat nog steeds. Onlangs zag ik het boekje liggen in de winkel van het stadsarchief De Bazel in Amsterdam. Mijn vriendin kocht het prompt voor haar kleindochter. Het ontroerde me.

  7. Novelle schreef:

    leuk al die dierenboeken die nu de revenu passeren.
    Minoes van Annie M G Smidt ken ik ook niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *