moeten

Alweer bijna 2 maanden niet geblogd, ik moet daar toch een andere vorm voor vinden, als ik nu eens elke dag … Maar dat levert ook stress op, weet ik uit ervaring. Alles waar 'moeten' aan te pas komt – jaja, de innerlijke criticus begint meteen te morren met oude adagia, de voornemens van aan het begin van mijn ziekte ten spijt.
Niets meer tegen mijn zin doen.

Zo was ik begonnen met werkelijk prachtige gelliprints voor kerstkaarten, ik heb er inmiddels een stuk of 8 af, op naar de 40 … tot ik me realiseerde dat ik daardoor met tegenzin, of in elk geval met een mopperend stemmetje in mijn hoofd, naar het knutselkamertje ging. Want dat moest toch eerst! MOEST!
Nu heb ik mooie foto's gemaakt van die 8 gelukte, en daarvan afdrukken besteld bij de Hema. Dan weten jullie dat vast.

In de tussentijd ben ik ook bijgekomen van een heftige val (8 augustus). Ik wou zo graag weer eens aan het water bij de Noorderhaven zitten ... en het lopen ging goed - tot ik met een voorwiel over een bijna onzichtbaar putje struikelde, en pats! daar lag ik.
Zere heup, zere elleboog. Door 2 sterke mannen overeind gehesen. Kindeke geappt, zij zaten in 't Noorderplantsoen. De man heeft de auto gehaald, en eenmaal thuis bleek ik een bult ter grootte van 1 dikke krentenbol op de elleboog te hebben, en 2 krentenbollen op de heup. Ik werd verschrikkelijk blauw, het leek wel een tattoo sleeve, en bleek op elleboog én heup een "traumatische bursitis" opgelopen te hebben, waar ik nu nog last van heb. Maar nix gebroken, niet op m'n hoofd gevallen, het had véél erger kunnen zijn.
De kindekes konden met een gerust hart op vakantie, en zijn inmiddels weer thuis (wat toch wel een veel veiliger gevoel geeft).

Een doesvrouw vroeg of ik ook op vakantie was geweest (uhm … kijk eens op mijn rooster – maar dat terzijde). Ik kon toch met de zonnebloem? Ze vond het geloof ik maar raar dat ik dat niet zag zitten. Ik ben er geen mens voor, weet ik. En als ik eraan denk wat ik allemaal zou moeten regelen …
Maar ik teer op zoveel mooie reisherinneringen! Fernweh heb ik nog regelmatig, maar het zal toch nooit meer zo mooi worden als vroeger. Laat mij maar geworden en breng mij niet zo uit balans, geef me niet het gevoel dat ik anders moet voelen dan ik voel, dat heb ik veel te lang gehoord in mijn leven, dat het niet deugde of zelfs niet normaal was, wat ik voelde. Wel raar dat je eerst doodziek moet worden voor dat eindelijk wél mag.

Nu ik zo weinig schrijf, komen mijn gevoelens wel af en toe tot uiting in mijn collages.
Zoals in deze spread in mijn A4 schetsboek:
in de verte
de maan
de bergen
het meer
meer meer
meer
niet meer

Of deze in het grote, vierkante schetsboek:
Do you adore the green grass, with its terror beneath?
Mary Oliver - from: Peonies (New Poems 1991-1992)

Of deze:
de verschrikkingen van de oorlog (het wereldleed kan me soms zo bedrukken dat ik moet denken aan wat mijn vader soms zei: 'ach, dat maakt het sterven alleen maar gemakkelijker.')

Of deze, verkocht zodra ik hem op twitter zette:
het niet-weten in stand houden.

Zoals ik al eerder schreef, plaats ik dagelijks meerdere berichtjes over het maakproces op mijn Fb-pagina, dan voel ik me toch met mensen verbonden. (Zo plaats ik ook dagelijks een foto van mijn etensbord op de soosjuls, met de hashtag #wewv, wat vaak de leukste reacties en recepten oplevert.)
Nee maar Hella, dat is niet normaal hoor, je moet ...
Stil. Ik moet nix.

Oja, en ik heb óók nog ontdekt dat alle Havankjes als e-book bij de biep te lezen zijn. Vormen die kleine lettertjes eindelijk geen belemmering meer om de hele serie te herlezen!