kunst en/van ziekzijn

Vandaag precies 10 jaar geleden kwam de gelliplate op mijn pad (hoe, dat weet ik niet meer). Inmiddels begin ik er steeds beter in te worden, al mislukt er ook nog regelmatig iets. En het is ook maar net wat je ermee wilt, bij mij blijven het toch mooie achtergrondjes voor collage.
Het is een fijn proces, je moet je eraan overgeven en geen vooraf bepaald resultaat nastreven – al zijn er legio mensen die dat juist wél willen en doen.

Vanmorgen bedacht ik opeens hoe het past bij ziekzijn. Soms bedenk ik dat ik 'morgen' weleens wat broden kan bakken, of met de auto naar de Action kan gaan om zo'n schetsboek dat ik gebruik voor de uitrolvellen bij het gelliprinten. En dan word ik doodmoe wakker, of met pijn, en wordt het allemaal nix met de wilde plannen. Hoe het ooit met mij afloopt weet ik gelukkig nog niet, tot nu toe ben ik meestal – hoe naar ik me ook voel – wel in staat m iets knutseligs te doen. Een kleine collage voor het #200dayproject, of eventjes gelliprinten.

Gister was zo'n dag. Tot mijn grote vreugde lukten een paar imagetransfers heel goed. De afbeeldingen waren zwart-wit illustraties uit een verder kleurrijk boek over Indiaas textiel. Tegelijk luisterde ik naar The Once and Future King en voor een uurtje was de boze wereld ver weg.
En dan opeens gaat het mis, doet de image transfer het helemaal niet meer, en ik heb geen idee waarom. Om er toch iets moois van te maken pak ik gauw een embossing stencil, dan krijg ik in elk geval nog mooie patroontjes.

En zo is het met ziekzijn ook. Zomaar opeens lukt het niet meer, en dan is het de kunst om er toch nog iets moois van te maken. Een fijn boek, een leuke serie, de luxe van een blikje ijskoude Rivella …
De dagen vliegen voorbij en ik wil nog steeds wél gereanimeerd worden.