Jane Gardam – Crusoe’s Daughter – leeservaringsverhaal

Ik was begonnen in Kate Morton – The House at Riverton, en amuseerde me zoals ik soms naar series kijk op tv: met één oog. Met het andere ben ik dan aan het twitteren of pinteresten, of ik ruim intussen de vaatwasser in. De serie is leuk en gezellig maar gaat me niet aan het hart. De sfeer in het boek is Downton-Abbey-achtig, maar dan op afstand. Na een half boek kan ik niet beoordelen of deze perspectiefkeuze terecht was, maar hij maakt wel dat de personages me niet veel kunnen schelen. Een stokoude vrouw kijkt terug op haar leven, nadat ze door een fimmaakster is benaderd om de sets te beoordelen van de film over het huis waar zij ooit dienstmeisje was, en waar een dichter zelfmoord pleegde.

Toen ik dan ook een mailtje kreeg van de biep dat Crusoe's Daughter was gearriveerd, legde ik Morton meteen aan de kant.
En oh, Jane Gardam, wat ben je toch geweldig.
Waar Morton tamelijk vermoeiend begint met een film treatment, gevolgd door een brief van de regisseuse, en dan een nachtmerrie van de vrouw over wie het gaat, valt Gardam letterlijk met de deur in huis.
I am Polly Flint. I came to live at the yellow house when I was six years old. I stood on the steps in the wind, and the swirls of sand, and my father pulled the brass bell-knob beside the huge front door.
Nu ik het overtyp bedenk ik pas: wat een mooie naam ook, voor de dochter van Robinson Crusoe (die ik overigens nooit gelezen heb). Flint. Vuursteen.

In een biepboek mag je natuurlijk niet strepen, dus ik heb niet allemaal citaten bij de hand om mijn betoog mee te onderbouwen. Maar het is een boek vol onvergetelijke personages, over wie je állemaal wel een heel boek zou willen lezen (net als in Old Filth).
De moederloze Polly komt in huis bij twee oude tantes. Ze gaat niet naar school maar wordt thuis goed onderwezen. Bovendien zijn er boeken, en Robinson Crusoe wordt haar bijbel. Het huis staat vlak aan zee, ze groeit echt geïsoleerd op. Pas later maakt ze kennis met andere families.
Ze vertelt over haar leven, zo levendig en nuchter alsof ik naast haar zit. Als er mensen doodgaan, voel ik haar verdriet en ontreddering, zonder dat het ooit tearjerkerig wordt.

Eigenlijk spelen hier dezelfde thema's als in Old Filth. Waar houd je je aan vast als het leven met je doet wat het wil? Wat wordt je levensfilosofie, hoe verweer je je? Waaraan ontleen je geluk? Een leven lang in het gele huis.
Aan het eind van haar leven zit ze in de kamer met de boeken. Ze wisselt van gedachten met haar held.
Crusoe: You know, when my wife died, there were children. There was a daughter. We don't hear about the daughter. What became of her?
Polly Flint: Goodbye, Crusoe, Robin Crusoe.
Crusoe: Goodbye, Pol Flint.
Wat een allemachtig mooi boek.

Dit bericht is geplaatst in lezen, recensies met de tags , . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Jane Gardam – Crusoe’s Daughter – leeservaringsverhaal

  1. Erik Scheffers schreef:

    Hoi Hella, deze ga ik ook lezen! Groetjes, Erik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *