Daniel Mendelsohn – An Odyssey: A Father, a Son, and an Epic.

Ik schreef al dat ik op aanraden van Tea van Lierop in dit boek begonnen was. Haar bespreking geeft een goede indruk van het verhaal.
Mij sprak het ook enorm aan doordat ik recent The Song of Achilles had gelezen, en dus alles wist van die zo verheerlijkte glorie van het sterven voor de verovering van Troje.

En de structuur was fantastisch. Dat is bij sommige boeken zó leerzaam. Ik plaatste pas nog een #schrijftiphella over de twee soorten verbeeldingskracht die een schrijver moet bezitten: de creatieve (voor de eerste versie) en de technische (om structuur aan te brengen en nadrukken te leggen). Mendelsohn is een kei in die tweede soort. Zijn verhaal – waargebeurd – krijgt reliëf en meerlagigheid door het qua structuur in te passen in de organisatie van de Odyssee. En passant krijg je daardoor ook heel wat tips voor goedwerkende verhaaltechnieken mee.

Zo noemt hij bijvoorbeeld "ring composition:"

In ring composition, the narrator will start to tell a story only to pause and loop back to some earlier moment that helps explain an aspect of the story he’s telling—a bit of personal or family history, say—and afterward might even loop back to some earlier moment or object or incident that will help account for that slightly less early moment, thereafter gradually winding his way back to the present, the moment in the narrative that he left in order to provide all this background. [p.35]

Een mooie manier om ervoor te zorgen dat een levensverhaal geen en-toen-en-toen-opsomming wordt, en om te bewerkstelligen dat het geen dun heldenverhaaltje wordt met een plot die alleen maar voorgrond kent.

Een term die ik niet kende was die van het nostos narrative [p 87] (gaat over thuiskomen, denk aan ons woord nostalgie). De Odyssee is natuurlijk een grote homecoming, en het gaat heel erg over wat thuiskomen inhoudt. Ik moet denken aan die uitspraak: you can't go home again.
Je kunt niet terugkeren naar wat eens 'thuis' was, want 'thuis' is veranderd en jij zelf ook. Dat heb ik gemerkt toen ik exexpat werd. En waaruit bestaan 'herkenning' als je iemand zoveel jaar niet gezien hebt?
Het gaat ook over Heldendom: hoe ziet een Held eruit als alle strijden gestreden zijn?

Kortom: een boek dat je doet nadenken over verschillende aspecten van leven en schrijven. Dat is wat mij betreft de definitie van een goed boek.

Dit bericht is geplaatst in recensies, schrijven met de tags , . Bookmark de permalink.

1 Reactie op Daniel Mendelsohn – An Odyssey: A Father, a Son, and an Epic.

  1. Tea van Lierop schreef:

    Mooie recensie, er volgen vast vele enthousiaste lezers!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *