het kleine meisje van meneer Linh

Monsieur Linh and His ChildMonsieur Linh and His Child by Philippe Claudel
My rating: 3 of 5 stars

Ik heb het in een paar avonden uitgelezen, het is ook maar 142 bladzijden. Ik vond het een mooie geschiedenis, en was geroerd door het personage van meneer Linh, eenzame vluchteling in een ver en vreemd land.
En toch – hoe hartbrekend het verhaal ook, en velen geven alleen daarom het boek vijf sterren – sloeg ik het dicht met een gevoel van … tja. Onbevredigd. Net-niet-helemaal.
Omdat iedereen er zo weg van is, toch proberen uit te vogelen waar hem dat in zat.
Om te beginnen doet Claudel hier wederom wat ik ook al een goedkope truc noemde in zijn Grijze Zielen: informatie achterhouden voor de lezer. Dat is een kunstmatige manier om een spanningsboog toe te voegen, en niet eerlijk. Als het boek een film was, hadden we het meteen gezien. Nu zag ik het op twee-derde. En op dat moment kreeg ik alleen maar meer medelijden met meneer Linh, dus wat mij betreft was het effectiever geweest om het meteen te vertellen (ik spreek in raadselen om geen spoilers te geven).
Meneer Linh komt uit Vietnam (neem ik aan), en spreekt de taal van zijn gastland niet. Toch doet hij er op een gegeven moment een vriend op: meneer Bark. Die spreekt alleen zijn eigen taal, dus verstaan doen ze elkaar niet. Maar de lezer krijgt de dialoog volledig mee. Dat kan alleen doordat de schrijver er als derde personage bij aanwezig is, een verhaaltechnisch trucje dat het verhaal simpeltjes en sentimenteel maakt.
Hoeveel knapper was het niet geweest om in het personage van Linh te kruipen, ons uitsluitend te laten meebeleven wat hij beleeft, in plaats van als een bijbelse verteller onze neus te wrijven in Hoe Zielig en Wat een Arme Vluchteling.
Het boek bevestigt eigenlijk mijn eerdere vooroordeel ten aanzien van Franse boeken: dat de schrijver de personages gebruikt om een bepaalde stelling waar te maken. Dat land van herkomst noch stad van aankomst zo vaag blijven, draagt daar nog aan bij. Het is een parabel, zo à la Coelho, wat wat mij betreft geen compliment is.

View all my reviews

Dit bericht is geplaatst in recensies met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *