Heldenreis

Eenzaamheid is een schande. Dat je je niet - zoals alle anderen - met een groep schaterende vrienden én een aanbiddelijke partner hebt weten te omringen maakt duidelijk: je bent mislukt. Je bent vreemd, anders, onhandig, om kort te gaan niet leuk genoeg.
Want om niet eenzaam te zijn, moet je leuk zijn. En dát is je genoegzaam duidelijk gemaakt, leuk ben je niet. Je bent een zeurpiet en een spelbreker, een zwaar-op-de-handte piekeraar die andermans bestaan vergalt, en als je wilt dat er nog iemand zich je lot aantrekt, kun je je conversatie maar beter beperken tot ja en amen.
Van binnen wordt het donkerder en mooier. De wereld die je niet biedt wat je nodig hebt, schep je van binnen. Je wordt zo'n wonderbaarlijk gebedsei: glad en nietszeggend van buiten, van binnen een sprookje van fijnzinnig snijwerk. Je verhardt en verdikt je schil, want alleen binnen is het nog veilig.
Tot de schil breekt.

foto's gemaakt in The Cloisters, NY