Carys Davies – West

Afgelopen week sprak Dolf Jansen in de NieuwsBV over West van Carys Davies. Een boek waarmee je op reis kon gaan, naar een andere wereld. Zoals de hoofdpersoon ook deed: op zoek naar reusachtige fabeldieren ergens in het nog onontgonnen westen van Amerika.

Een man verliest zijn vrouw, rouwt, en probeert zich erbij neer te leggen dat zo het leven zal zijn voortaan. Tot hij in de krant leest over opgegraven reuzenbotten van een reuzendier, ergens in Kentucky. Het haakt zich in hem vast. Hij koopt een deftige hoge hoed en gaat op reis. Te paard. Met wat kleurige dingetjes om te ruilen met Indianen, met de gestreepte blouse van zijn overleden vrouw. Dochter Bess, dan 10, blijft achter op het boerderijtje, tante Julie zal voor haar zorgen, buurman Elmer zal helpen met de beesten. Vader belooft veel brieven te schrijven. Hij verwacht wel twee jaar weg te blijven.

Om en om zien we hoe het hen vergaat, de vader en de dochter. Vader krijgt op een gegeven moment gezelschapvan een Indiaanse jongen, genaamd Old Woman Seen from a Distance. Op de boerderij begint Elmer opdringerig te worden. Bess probeert meer over haar vaders reis te weten te komen in de bibliotheek. Vader probeert overal te vragen of iemand die reuzendieren heeft gezien, vaak in gebarentaal. Hij en zijn reisgenoot overleven maar ternauwernood de winters.

Wat het boek zo adembenemend mooi maakt, is dat het leest als een mythe. (Ook de stijl, natuurlijk. Zintuiglijk en sober, nergens tranentrekkerig. Kleine mensen, kleine gebeurtenissen, en toch een groots beeld van het nog vrijwel lege Amerika.) Onontkoombaar als een pijl uit een boog komen de beide verhalen samen, is de geschiedenis rond. En wou je nog graag verder lezen, over hoe het leven in vredesnaam verder moet gaan na wat er gebeurd is. En juist dat maakt het zo sterk.

Dit bericht is geplaatst in recensies met de tags , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *