creatief! (inhaling)

Ik heb dan wel sinds 11 oktober niet meer geblogd, maar intussen stond de creativiteit gelukkig niet stil.
De kerstkaarten zijn af, ik heb verschillende voorraadpotten (voor al die gezonde melen, pitten en zaden) met decoupage versierd en heb éindelijk de turquoise stella afgemaakt (was ik in juli al mee begonnen). Je kunt hem kopen voor €24,95 (omdat het zó veel werk is). Alle foto's van de stella staan hier.

Uit het boek van Trebbi heb ik weer een zeshoekig boekje gemaakt, ditkeer van tyvek (HRB 179). (Ik had er nog 1 gemaakt, maar die had ik verkeerd geknipt en daardoor klopte er niets meer van. Mijn tieren en schelden kun je meebeleven op de Facebookpagina.)

Daarna vroeg ik me af of een vijfhoekig boekje ook mogelijk was. Inmiddels zit het in elkaar, is het beplakt met washi tape en Afrikaanse stoffen, maar ik moet nog bedenken waar het over moet gaan. Het is een harmonica maar in feite moet je het elke keer als je een bladzij omslaat, half omdraaien, erg ingewikkeld. HRB 180

Het ingewikkeldste boekje dat ik de afgelopen tijd heb gemaakt, is een cirkelboekje HRB 181. Ik maakte het van goudpapier, dat ik beplakte met partjes van andere mooie cirkels en een toepasselijke tekst van Joni Mitchell (the circle game). Dit boekje is te koop voor €17,95. Meer foto's staan hier.

Verder heb ik nog 4 ronde collages gemaakt:
• een blauwgroene: HC30 believe them all
• een rode: HC31 joyous mood swings
• een van steen: HC32 diepten vreemd van sprookjes
• een abstracte (die per ongeluk ontstond door de uitknipsels van het goude cirkelboekje): HC33 verrast door goud
Deze collages zijn te koop op Werk Aan de Muur – waar je ze ook rond kunt laten afdrukken - maar ook als origineel (€75,00).

Daarnaast maakte ik nog een collage voor een challenge op de Dutch Collage Group. Dan krijg je elke dag een opdracht, het geeft veel gezelligheid en het is geweldig om te zien wat iedereen ervan maakt. Maar op de een of andere manier werkt het niet voor mij. Misschien omdat bij veel mensen het proces anders verloopt dan bij mij, ik werk meestal van achteren naar voren, en zij juist andersom, of alles tegelijk, achtergrondmotieven juist op het laatst toevoegen, of de achtergond invullen met verf. Vaak wordt dat prachtig, maar ik kan het niet.

Inmiddels staan er alweer twee nieuwe collages op stapel, ben ik met een nieuwe Hemelwijs bezig, en probeer ik een stella te maken met een lampje erin. En ik hoop dat in het nieuwe jaar ook eindelijk de schrijfinspiratie weer aanklopt.

Geplaatst in creatief | Getagged , , , | 9 Reacties

Het Achterspit

Tijd voor de jaarlijkse verhaspelcolumn! Ik heb de schade opgemaakt van alles wat tegen mijn zere borst stootte en daarmee weer een verhaal voor elkaar geflanst. Ik heb er het hele jaar mijn tanden in vastgebeten (daarbij tot tranens toe gesteund door de bijdragen van Ferrara) en ik geloof dat ik hier wel mee aan de man kan komen.
Ik hoop dat bij jullie het leesplezier bovenop staat!

Het Achterspit

Het is een grauwe maandagmorgen en ik zoek naar een onderwerp voor de verhaspelcolumn, toch een belofte die ik ieder jaar wil namaken. Ik wil jullie niet afzadelen met een neergeslagen sfeer, maar ik wil ook geen zoetmakertje schrijven.
Begin met waar je bent, schrijft Julia Cameron. Schiet los!
Buiten regent het. Dat slaat ook al geen hoge ogen. Laat je creativiteit de vrije loop gaan, zet de lat niet zo hoog maar zwaai er ook niet met de pet naartoe, leg de zere vinger op de juiste plek …

Ik heb dit jaar weer een x-aantal nummer verhaspelingen verzameld. Een veeg teken aan de wand, als je het mij vraagt. Het klinkt als het zwanengezang van de taal, en velen doen er in volle borst aan mee. Je staat met je oren te flapperen als je hoort hoe snel de taal afkalvert. De tijd tikt!
Sommigen zeggen: wees niet getreurd, dit virus kun je niet meer uitroeden, al gaande de weg verandert de taal. Het is vrij eenduidelijk dat mensen het lak hebben aan pietlulligheid.
Maar zijn we het niet schatplichtig aan onszelf om hier een stokje tegen te steken? Voordat de taal op leven na dood is en als een vlezig geworden hypocrisie kan worden ingezet om in steeds heverige bewoordingen zaken te propaganderen die ooit tot de meest zwartste bladzijden van de geschiedenis zullen behoren? Moeten we niet de mantelbezorgers van de taal zijn?

De overeenkomsten met de Newspeak van George Orwell – zijn boek 1984 werd overal ter wereld versleten, je kunt het antiquarisch nog wel op de kop pikken - maken mij zorgen.
Waarom fashioneert mij dit zo?
Omdat het gebrek aan kennis iets wordt waarmee men aan de man kan komen. Het gaat tussen de hoofden zitten bij mensen dat kennis, en goed taalgebruik, arestogratisch zijn. Het is de tand des tijds dat mensen tegen elkaar opgespeeld worden, dat ze in hun hoofd knopen wat hun wordt voorgekauwd, dat ze in de lynch moeten liggen met "de ander," dat ze met bosjes vermoord worden als ze niet binnen de regels kleuren. Er gaan koppen vallen! Straks word ik nog van mijn bed belicht!

Ik zie het met lege ogen aan. Soms lach ik, zoals wanneer reizigers een basilicum bezoeken, acteurs in de mariekaazje zitten, woninginrichters smaakvolle accessoiresen uitzoeken, wielrenners over geaccentueerd terrein fietsen en daarna aangelegd, verschraald bier drinken, of als iemand spreekt van een mooie metamorfoor en daarmee twee pannensetten wint.
Dat foute vervoegingen van sterke werkwoorden zo'n grote vlucht maken, wijd ik toe aan het onderwijs, dat de poort sluitte voor grammatica-onderricht en daarmee heel wat steken liet liggen. Leerlingen worden niet meer door de wol gemazeld met de nu zo vergruisde struikelblokken-oefeningen. Ondanks dat ik daarover meermalen mijn stem verheft heb, is de kous nu afgedaan. Al die tijd slijpte de oppositie de messen en werd tegenstand de kiem in gesmoord.

Het huis van de taal staat blank van de rook. Fascisme heet nu centrum-rechts. Kinderen van nu worden daarmee opgegroeid. Met de beelden van scheldende politici op hun netflix, beelden van presidenten voor nokvolle zalen, praat "het volk" laagdrempelig over hoe "de elite" denkt dat ze iets in de macht te brokkelen hebben. Ik ben versteld dat ze niet zien dat ze tegen elkaar opgespeeld worden.
Als ik hoor waarmee mensen op hun proppen komen, is er van moraal besef geen sprake meer. Wie zich ergens over uitspreekt, krijgt de volle lading. Ik wil hier wel een balans voor – of liever: tegen - breken, maar merk steeds vaker dat wat mij nauw aan het hart gaat mij ook de nek dreigt om te doen. Ik schets mijzelf af als laf, moet ik niet op zijn minst een protestlied composeren? Hoe overkom ik mijn angst?

Wat een retirade! Wat ben ik nu opgestoken?
Hoe blijft men gezond, op een grauwe maandag vlak na de verkiezingen waarbij door de Glorixpipo – bepaald niet de mannelijke pedant van Barbie – de eer werd opgestreken? Moet ik toch maar proberen om met hang- en vliegwerk de wereld elke dag een stukje mooier te maken, hoeveel bloed, zweet en tranen het ook in de aarde zal hebben? Of delven we dan het achterspit, de taal en ik?

Geplaatst in schrijven, tijdgeest | Getagged | 6 Reacties

creatief!

Toen ik de eerste grote corolla vouwde, merkte ik al meteen dat het papier eigenlijk te dik was (170 g/m2). Dus pogingen gedaan met dunner papier. Patroonpapier (dat zo geweldig werkt voor gelliprints) werkte voor geen meter. Tyvek dan? Twee A4'tjes aan elkaar geplakt en het vouwen ging goed. De grote corolla is zo'n 25 cm in doorsnee, de kleine 18.

Het vouwen op zich is niet mijn lievelings. Maar het uitzoeken van de kleuren zoals altijd wel. Voor de voorkant koos ik voor rode tapijten. Sprookje! Om eerlijk de waarheid te vertellen: ik vergat wederom dat de achterkant ook moest. Dat vage preT-brain … Voor de achterkant koos ik goud en lichtbruin/beige, ook in stoffen en tapijten.

Ook nu weer het probleem van de bevestiging. (Ik wil ze niet permanent aan elkaar plakken, al was het maar omdat ze dan te veel ruimte innemen, als ik er nog meer maak.) Deze keer koos ik voor touwtjes van waxed linnen, in rood en lichtbruin. Die kon ik gewoon vast strikken. Ik ben het nog niet met mezelf eens of ik ze kort ga knippen.

En ik hoop dat het plakband waarmee de 2 vellen aan elkaar zitten, niet gaat scheuren. Voor de zekerheid heb ik A2-papier aangeschaft (120 g/m2), dan kan ik met 1 vel toe en het is precies de goede dikte.

Geplaatst in creatief, heldinne's reisboekjes | Getagged , , | 4 Reacties

ziekzeurtje

In het licht van het wereldleed moet ik natuurlijk helemaal niet zeuren.
Maar toch.
Eind vorige maand bleek dat zowel mijn bloeddruk als het bloedsuikergehalte véél te hoog waren. Allebei hoogstwaarschijnlijk te wijten aan preT, en dat laatste waarschijnlijk de oorzaak van alle blaasontstekingen.
Ik kreeg drie maanden om zelf de waarden naar beneden te brengen, en anders waren Maatregelen nodig. Op een bepaalde manier voelde ik me strijdvaardig, net als aan het begin van mijn ziekte. Alle ongezonde etenswaren de deur uit, en weer zelf brood bakken van boekweit en zulks. Maar ik ben niet meer zo veerkrachtig als destijds. Het kost ook energie die ik veel liever aan knutselen besteed, en hersenruimte die ik veel liever met Yima vul.

De week erna werd ik gebeld. Waar ik dacht dat ik goed op streek was, en de komende maanden zo door te gaan, moest ik NU opeens vanalles. Het voelde als een terechtwijzing.
Ik moest een weeklang de bloeddruk opnemen. Twee keer per dag geconfronteerd worden met ziekzijn. Heel soms een nette waarde, wat voelt als een verdienste, maar meestal niet, wat voelt als falen, als iets fout doen.
Verder moest ik een glucosemeter aanschaffen. Ik kreeg het pokkeding niet aan de praat en zat helemaal hysterisch aan de keukentafel tegen Frija te schreeuwen.

Gister heeft de praktijkondersteuner me geleerd hoe het moet. Ik moet nu 4x per dag meten.
In totaal 6x per dag geconfronteerd worden met ziekzijn. Om van de maaltijden maar te zwijgen, het lijkt wel of ik de hele dag bezig ben met ziekzijn.
Waar ik zo'n fijn en kalm met moeite opgebouwd evenwicht had bereikt, voel ik nu een warboel en een weerstand, wat vast niet goed is voor de bloeddruk.

En opeens schiet me te binnen wat ik zo'n anderhalf jaar geleden schreef, in mijn bespreking van
The Invisible Kingdom: Reimagining Chronic Illness van Meghan O’Rourke:
"Ik bakte zelf brood met boekweit en amandelmeel en kwark, ik maakte elke middag een grote salade, elke avond groente en vlees of vis … ik weet niet zeker of ik er beter van werd. Slanker misschien wel. Maar op een gegeven moment was ik de tijd en de energie die ik eraan kwijt was, zo zat! O'Rourke zegt het zo: 'If my mission in life had been reduced to being well at all costs, then the illness had won.' "
Zo voelt het nu ook. Alsof de ziekte heeft gewonnen en ik alleen nog maar een willoos slachtoffer ben.
Het moet anders. Maar ik weet op dit moment even niet hoe.

Geplaatst in autobio | Getagged | 6 Reacties

creatief! of: het verhaal van de corolla

Het verhaal van de corolla begint op 31 augustus. Op de Fb pagina van Handmade Books and Artist Books zag ik de prachtige corolla van Denise Martin, gemaakt naar een (summier) voorbeeld in het boek van J. C. Trebbi – The Art of Origami Books.
Ik had het boek al een paar keer voorbij zien komen, en besloot het nu dan toch maar aan te schaffen. (ik schreef er al over)

Het vouwen naar voorbeeld was op zich geen probleem … maar verder kwam ik niet! Hoe frummelde je dat geval nu in elkaar? Ik kwam er niet uit en kloeg mijn nood in de groep. Denise stuurde mij direct een filmpje, dat zij op haar beurt weer had gekregen van Ditte Kummer, nog zo’n getalenteerde boekjesmaker.
Ik maakte de proefversie met twee vellen goedkoop papier uit zo’n Action-schetsboek, en besloot hem met origamipapiertjes van kleur te voorzien. Werd best mooi eigenlijk!

Nu dan voor het echie, met een lange strook papier – 80 x 20 cm - gesneden van het A1 papier dat ik heb (en dat eigenlijk een beetje te dik is voor origami). Wat zou ik gebruiken voor de kleur? Weer origamipapier? Of nee, wacht, ik heb immers 2 Escherboeken!
Ik heb twee dagen lang driehoekjes uitgeknipt, ik kon totaal niet kiezen welke kant ik uit wou met het kleurenschema.

Uiteindelijk werd het blauw met bruin. Het werd mooi! Ik was blij! Maar ahum … ik was even vergeten dat de achterkant óók moest. Weer dubben over het kleurenschema.
En we waren er nog niet: hij moest nog aan elkaar om een echte corolla te worden. Maar ik wilde hem niet vastplakken en moest dus een oplossing verzinnen voor de bevestiging. Ik heb flapjes van Tyvek gebruikt (want dat scheurt niet) en daar gaatjes in geponst waar weer een touwtje doorheen kon. En nu is hij dan echt klaar, ik vind hem zó mooi!

Geplaatst in creatief, heldinne's reisboekjes | Getagged , , | 2 Reacties

creatief!

In de Handmade Books and Artist Books groep op Fb kwam zoiets moois voorbij: de Corolla uit het boek "The Art of Origami Books" van Jean Charles Trebbi. Ik had Trebbi al eerder voorbij zien komen, hoopte dat ik ergens een goedkoop tweedehansje op de kop kon tikken, maar nee …

Na lang aarzelen toch gekocht en oh, het is is zo mooi, zo inspirerend. Ik had het nog niet opengeslagen of ik had al een zeshoekig harmonicaboekje in de steigers gezet, gemaakt van vellen uitrolpapier (waar ik de verfroller tijdens het gelliprinten op schoonrol), dat is zo korrelig dat het bijna als schuurpapier voelt.

Binnenkort ga ik me aan de corolla wagen … het is alleen al zo heerlijk om weer zoveel inspiratie op te doen!

HRB 175 hoe het leven kantelt

hoe het leven
steeds weer kantelt
van
poort naar
kom
naar hoofd
naar spiegel
volle vaas
lege fles
sleutelgat
hoe

het boekje is te koop voor €15,95

Geplaatst in gedichten, heldinne's reisboekjes | Getagged | Een reactie plaatsen

HRB 174 – het geheime middel

"Het geheime middel" is de titel van mijn eerste boekje van handgeschept papier. De lila blaadjes zijn gekleurd met een poepje acrylverf, de gele met kurkuma (en er zaten wat snippers rood papier door de pulp).

Mijn schepraam is A4-formaat, maar ik bedacht algauw dat dat niet praktisch was voor het maken van boekjes. Ik houd namelijk ontzettend van deckled edges (schepranden), van die rafelige randen die soms vliesdun zijn, en die gaan natuurlijk verloren als je het papier op maat moet snijden.
Maar wat bleek? Met afdektape het schepraam in tweeën verdelen werkte ook goed!
(Uiteindelijk heb ik wel een kleiner schepraampje gekocht, vooral omdat je voor zo'n groot raam ook een grote waterbak nodig hebt, en dat is zo zwaar en onhandig, vooral als hij weer leeg moet! Nu kan ik het af met een flinke afwasteil.)
Wat ik ook nog lastig vind, is om papier met min of meer dezelfde dikte te maken. De eerste vellen zijn altijd een stuk dikker dan de laatste. Ik heb nu maar twee stevige uitgezocht voor de buitenste bladen.

Voor de scharnier heb ik een lange reep afgeknipt van een groot vel Japans papier. De ankertjes zijn van gelliprints op karton. De teksten heb ik met kleurpotlood geschreven, want stiften lekten door (gelukkig eerst uitgetest).

het kijken
de open mond
de steen

waar
ter wereld

diep
in het
parelmoeren huis

diep
in de
albasten kom

het geheime middel

tot inzicht
tot verlichting

het boekje is te koop voor €19,95

Geplaatst in heldinne's reisboekjes | Getagged , | Een reactie plaatsen

Richard Osinga – Munt

Het blijft lastig, sterren toekennen. Zoveel hangt af van het boek dat ik daarvoor gelezen heb, in mijn geval Cutting for Stone dat een dikke 4 sterren kreeg.
Daarna had ik zin in een Nederlands boek. Eerst probeerde ik De Stenen Goden van Jeroen Windmeijer, dat leek me lekker spannend en interessant. Maar de stijl was zo jongensboekachtig dat ik het niet lezen kon. De Engel van Mesopotamië leek me ook mooi, maar algauw verzandde ik in dialogen die doorzakten van de infodump.

Van Munt had ik al wat goede recensies gelezen en het gegeven sprak me aan.
De stijl was in elk geval prima, en het verhaal zoog me naar binnen. Het sloot ook mooi aan bij mijn huidige in-slaap-val-luisterboek The Dawn of Everything, waaruit blijkt hoe veel van wat 'we' altijd aannamen over 'de' geschiedenis helemaal niet blijkt te kloppen. In Munt draait het om een graf waar een munt gevonden wordt op een plek en uit een tijd waarvan tot dan toe werd aangenomen dat er helemaal geen munten waren.
Dat is een van de vele vragen / kwesties die het boek opwerpt: moeten witte archeologen nu aan zwarte mensen hun geschiedenis aanreiken? Terwijl de oorspronkelijke bevolking totaal anders omgaat met dingen als tijd en geschiedenis.

Het boek heeft drie hoofdpersonen: Plamedi – ex-kindsoldaat, nu reisleider met een droom om filmmaker te worden, Xiao Wei, de Chinees die na zijn studie tegen zijn zin in Congo werkt als inkoper van edele metalen en bij wie de munt voor het eerst te koop wordt aangeboden, en Eva Hendriks die als palynoloog (pollen-onderzoeker) gaat deelnemen aan de Belgische expeditie naar het graf met de munt.

Er wordt steeds met het tijdsbesef van lezer en personages gespeeld, sommige hoofdstukken geven een scène uit het verleden, in andere zijn we weer in real time bij de gebeurtenissen aanwezig. "In een film doet het er niet toe in welke volgorde dingen gebeuren. Je kunt ze later altijd verplaatsen. Je kunt op elk moment kiezen hoe de dingen gebeuren en waarom." (p73)

De stukken over het verleden van Plamedi doen denken aan Heart of Darkness. The Horror. Hij is het personage dat de grootste ontwikkeling doormaakt. Maar ook Eva komt tot nieuwe inzichten, ondanks de gruwelen voelt ze zich meer dan ooit verbonden met het woud. En Xiao Wei? Bij hem begint het verhaal van de munt opnieuw, en is daarmee een echo van de tijdsbeleving van het Pygmeeënvolk, de Efe.

Nu ik dit zo voor mezelf opschrijf, geloof ik dat Munt toch ook 4 sterren verdient. Ik moest het gewoon nog wat beter laten inwerken. Een nadreuner.

Geplaatst in recensies | Getagged , | 2 Reacties

creatief!

Ze heeft weer een nieuwe hobby. Er kwam op Fb een filmpje voorbij over zelf papier maken. Het fascineerde me meteen, ik ben vooral zo dol op de rafelige randjes van handgeschept papier. Ik keek meer filmpjes en deed overal praktische en minder praktische tips op. Met het strijkijzer veroorzaakte ik alleen maar vieze vlekken daar waar ik bloemblaadjes had gebruikt.

Punt 1 was: wáár ga ik dit doen. Ik ben natuurlijk super verwend, met een woonkamer en een werkkamer en een knutselkamertje. Maar de vieze zooi van papierscheppen wilde ik toch apart. Toen bedacht ik: de berging! Ik had ooit wat brede planken meegenomen uit de ikea koopjeshoek, die pasten mooi over de vriezer en de wasmachine. Waterbak erop, de rest bedekt met oude hand- en theedoeken …
Het enige wat ik echt moest aanschaffen was een schepraam (of hoe dit in beroepskringen genoemd wordt). Na het doorlezen van ettelijke recensies besloot ik om niet voor de allergoedkoopste te gaan. Ik koos voor A4 formaat.

Oud papier om te versnipperen had ik natuurlijk genoeg. Waar ik niet op had gerekend was de gore grijze prut die van een bak vol willekeurige snippers overbleef. Gelukkig had ik nog een extra staafmixer uit mijn baktijd, en een hoge glazen vaas waar ik de prut in kon mixen.
De eerste papieren voelden precies als eierkartons. De dunnere versie (dat is nog een hele kunst, om de dikte gelijkmatig te krijgen) leek mooier, zeker met de bloemblaadjes erdoor.

Inmiddels had ik op Fb een enorme stapel kaarten gescoord, waar een roze en paars setje bij zat dat ik vast nooit zou gebruiken. Snipperen maar! En een poepje verf erdoor. Dat leek al beter. Al waren de te grote zilversnippers weer geen succes.
En waar moest ik ze drogen, al die papieren? Toch maar een droogrek aangeschaft, tegelijk ook handig om de doorweekte handdoeken aan op te hangen.

En als ik boekjes wilde maken, moest ik dan geen kleinere papiertjes maken? Had ik daar dan een kleiner schepraam voor nodig? Welnee, een strook afplakband deed de truc, ideaal!
Intussen blijf ik door-proberen. Helen Hiebert heeft een inspirerende serie filmpjes op YouTube. Ergens las ik iets over kurkuma door de prut, en de nieuwste serie is van een prachtig oranje.

Geplaatst in creatief | Getagged | 4 Reacties

creatief!

Er is weer een nieuw Vlanger-model bij gekomen: de Stella. Het was een idee van schoonzus, en gelukkig vond ik er een template van op het onvolprezen polyhedra.net.
Die template heb ik in vieren geknipt, zodat ik een ster kon maken van ongeveer 15 centimeter.
Het was een enorm gepriegel en gepuzzel om te bereiken wat ik wilde: dat elke punt werd omringd door 5 zijkantjes met hetzelfde motief.

Toen wilde ik natuurlijk nog wat toepasselijke teksten erop. Schoonzus is echt een ster in positiviteit en optimisme, dus daar moesten de ster-citaten wel bij passen. Plus de tekst moest leesbaar worden tegen de kleurrijke tapijtjes die ik op de punten had geplakt.
Ik maakte scans van de punten waarop ik de citaten wilde hebben, en photoshopte daar de letters op, in helder wit met een dun lijntje erom.

Het in elkaar zetten was een drama. Eerst niet, hoor, die 4 afdelingen elk tot 3 punten plakken was geen probleem. Het werd net zo'n vouwdingetje wat wij vroeger een eierdopje noemden. Maar die vier delen aan elkaar toveren wordt moeilijker hoe verder je komt. Bij de allerlaatste flapjes móest ik een noodgreep toepassen: de schaar. Eén punt openknippen zodat ik er met mijn tafelmes tussen kon om het laatste flapje aan te drukken.
Gelukkig zie je er nix van.

Daarnaast heb ik weer een stel collages gemaakt, 3 ronde en 1 vierkante.
De eerste maakte ik naar aanleiding van een challenge op de Dutch Collage Group: gebruik poezen, verticale strepen, fruit.

Omdat ik zin had om iets mandala-achtigs te maken, knipte ik blaadjes uit groene gelliprints en teksten. Het werd mooi, maar ook te nietszeggend. Ik zocht er evil plaatjes bij en noemde het geheel Trouble in Paradise.

Er lag al een hele tijd een vierkante collage van gelliprints op voltooiing te wachten. Ik heb er een cirkel van gemaakt en ging op zoek naar afbeeldingen. Het werd weer een beetje griezelig, ik kan er nix aan doen … Gelukkig vond ik een prachtige tekst bij – wederom – Mary Oliver, die me duidelijk maakte wat ik wilde zeggen.

I know
death is the fascinating snake
under the leaves, sliding
and sliding; I know
the heart loves him too, can’t
turn away, can’t
break the spell.

from Members of the Tribe – Mary Oliver

Ook Zee van Zwijgen lag al maanden op voltooiing te wachten. Hiervoor printte ik de teksten uit op vellum.

vallende dag

hoofd met zware last
de reuzenschelp is getemd
denkbeeldig water

maskers van woede
maskers van angst

de zee van zwijgen wemelt
van de vergeten dromen

KOPEN?
Een stella kost €24,95 omdat het zóveel werk is.
Boekje met templates voor de mooiste Vlanger-modellen kost €5,00.
Poezenfruit en Trouble in Paradise kosten €75,00.
Fascinating Snake en Zee van Zwijgen kosten €60,00 (omdat ze kleiner zijn).

Geplaatst in creatief, heldinne's vlangers | Getagged | Een reactie plaatsen