Artist’s Statement

Iemand vroeg op de Amerikaanse Collagegroep op Facebook of en hoe wij een Artist's Statement schreven, deden wij het bijvoorbeeld in de eerste of derde persoon?

Ik dacht aan mijn eigen statementje op Werkaandemuur:
Noem het mixed media, noem het collages: wat ik maak is wat het werk zelf vraagt. Soms veel afbeeldingen, soms getekende en ingekleurde motieven, soms een achtergrond van aquarel, soms van gelli prints, soms met gebruik van sjablonen, soms met tekst. Soms is een kleur het uitgangspunt, soms een bepaalde afbeelding, dan weer een tekst, een verhaal of gewoon een behoefte aan het inkleuren van motieven of zelfs het hanteren van naald en draad. Hoe divers ook, mijn werk heeft een heel eigen stijl.

Wat klonk dat opeens magertjes, toen ik de suggestie volgde om een Artist's Statement Generator het werk te laten doen!

Ik vulde Mixed Media in als werkwijze (collage stond er niet bij) en koos drie thema's (ik weet niet eens meer welke). De volgende indrukwekkende tekst was het resultaat. Het zijn de zeepbellen van de kunstwereld, zoals ze door Siri Hustvedt zo genadeloos aan de kaak worden gesteld in The Blazing World.

Hella Kuipers Artist's Statement
En tegelijk stonden er zinnen in die klopten, of die me aanspraken. Die me dwongen om iets mooiers te maken van de in vijf minuten neergeschreven regels op werkaandemuur.

De eerste alinea. Aan Plato heb ik nooit gedacht, maar wat ik wel probeer is het weergeven in kleuren en afbeeldingen van een gevoel. Ja, duh … Van een heel specifiek gevoel, opgewekt door een specifieke gebeurtenis. Ik probeer juist wél om een verhaal te vertellen of er een metafoor voor te creëren. Of nee, ook dat is niet juist. (Wel klinkt het indrukwekkender.) Ik maak iets, en al makende blijkt het ergens voor te staan. Het is niet zo dat ik denk: vandaag ga ik eens een collage maken over mijn moeder. Nee, ik vind in een oud doosje opeens twee foto's die ik niet kende, en de collage bloeit er omheen.

De tweede alinea spreekt me meer aan. Ik onderzoek – al klinkt dat weer veel te weloverwogen en bewust – inderdaad hoe ik concrete situaties in kunst kan omzetten. Vooral in de boekjes wordt dat daadwerkelijk een verhaal in beelden. Ik schreef er ook over in de nieuwsbrief, hoe ik daarbij gebruik maak van de Heldenreis. Daarbij kies ik – kies je – altijd voor die momenten die het doorlopende drama van het menselijk bestaan punctueren. Dat geldt voor schrijven net zo goed.

Is mijn werk van een esthetische veerkracht? Gooi maar in m'n pet. Wel geloof ik dat het thematisch allemaal met elkaar samenhangt, ook al probeer ik elke keer nieuwe technieken en vormen uit. Hannah Arendt heb ik er niet op nageslagen. Heeft zij überhaupt over kunst geschreven? Dat idee van remembrance art – herinneringskunst? – spreekt me weer zeer aan. (Wacht: memory was vast een van de thema's die ik heb aangekruist.) Dat ik werk in de zeer oude techniek werd me pas duidelijk toen ik Cut and Paste las, een boek over de geschiedenis van collage. En ik ervaar het zelf vaak als meditatie, net zoals schrijfveren meditatief kunnen werken, of Morning Pages.

Dan die laatste alinea. Een koude, verborgen gewelddadigheid. Welk woord zou deze zin gegenereerd hebben? Er schieten me onmiddellijk een aantal collages te binnen.
Deze bijvoorbeeld, of deze, deze en deze.
Dus al met al is de tekst zo zeepbellig nog niet.

Nu eens bedenken hoe ik dit in fatsoenlijk Nederlands ga omzetten. Of nee, ik ga eerst het volgende boekje afmaken.

Geplaatst in creatief | Getagged | 5 Reacties

jongensboeken

Ik viel op twitter in een discussie over jongensboeken. Men vond het maar een rare visie, dat je jongens meer tot lezen zou motiveren als je hen echte jongensboeken kon aanreiken. Want was dat nu juist niet éindelijk een gepasseerd station, dat indelen in meisjes/jongenshokjes?
Toch lees ik op de site van de Leesmonitor dat jongens inderdaad meer tot lezen worden aangezet door jongensboeken.

Op twitter was men het erover eens: er zijn zóveel prachtige jeugdromans, het komt gewoon doordat de aanbieders (onderwijs/ouders) daar geen weet van hebben.
Dat is denk ik waar. En hoe meer er op bibliotheekwerk bezuinigd wordt, hoe erger dat zal worden.
Maar ik denk ook dat leesbevordering niet kan met alleen literaire jeugdboeken. Ik geloof dat alle kinderen ook een pulp-fase meemaken. In mijn tijd had je De Vijf, en voor de jongens Bob Evers en Snuf de Hond. In kindekes tijd waren de jongens nog altijd dol op de Kameleon, en de meisjes lazen paardenmeisjesboeken. Daar is nix mis mee. Kinderen leren er in elk geval van dat lezen heerlijk is, dat je je kunt verliezen in een boek.
Ze dwingen om literairdere boeken te lezen werkt denk ik niet. Je moet ze wel aanbieden, natuurlijk. Eruit voorlezen! Maar nooit dwingen.

Ik moet opeens denken aan dat programma waarin Tijl Beckand Bach achternareist. Zijn eigen commentaar is tenenkrommend van onnozelheid. Ik vermoed dat de bedoeling van zo'n programma is de Gewone Man in aanraking te brengen met Klassieke Muziek. Maar niet zó! Dan is het – door musici alom verguisde – Maestro een veel betere manier. Wij intelligentsia kijken dan wel naar Podium Witteman.
Waarmee ik maar wil zeggen: er is nix mis met heerlijke jongensboeken, en ik kan me goed voorstellen dat een willekeurige jongen, zeker in deze afleidende tijd, niet meteen naar een schitterend boek als Lampje grijpt. Dat zouden de meesters en juffen op school moeten voorlezen.
En schrijverkens? Soms is het ook heerlijk om bewust pulp te schrijven! Wat heb ik niet genoten van mijn boeketreeksje!

Een ander punt is dat van gender in boeken. Vanmorgen zag ik nog een vreselijke foto voorbijkomen op twitter: een stapel roze kleurboeken "voor lieve meisjes" en blauwe met "coole voertuigen." Dat is dus een voorbeeld van hoe het niet moet.

Maar aan de andere kant moeten jongens wel kunnen leren over mannelijkheid. Ik heb daar al vaker over geschreven, over de vaderverstoring in de maatschappij.
Dat de problematische kanten van mannelijkheid (uitvergroot door narcistische leiders) zoveel aandacht krijgen, dat het lijkt of alleen vrouwelijke eigenschappen de moeite waard zijn. Met als gevolg huilende voetballers ;-). Kinderen moeten leren wat goede mannelijke eigenschappen zijn. In alle mensen zouden mannelijke en vrouwelijke eigenschappen in evenwicht moeten zijn (animus/anima).

Wat is er dan mis met verhalen over heldhaftige jongens die het goede nastreven? Een Heldenreis-cursist van mij schreef ooit een reuze spannend boek over een groep jongens die ontrafelden waar de vervuiling in 'hun' bos vandaan kwam. Helden en schurken én een prijzenswaardig doel, wat wil een lezer nog meer?

Geplaatst in lezen, schrijven, tijdgeest | 15 Reacties

Juli Zeh – Briefroman

Ik kende Juli Zeh alleen van naam, tot een van de boekbloggertjes mij haar boek Briefroman aanried. Het bleek te leen als e-book, dus ik kon er meteen in beginnen.

Op de website staat de volgende beschrijving:
"In 'Briefroman' geeft Juli Zeh, een van de meest toonaangevende Europese schrijvers van dit moment, een inkijkje in haar schrijverschap. Door middel van brieven gericht aan haar man, een bevriende literatuurwetenschapper en een bevriende collega geeft ze op een praktische en verhalende wijze inzicht in de manier waarop haar literatuur tot stand komt. Daarnaast gaat 'Briefroman' in op het denken en doen van een schrijver, waarbij ze uitstapjes maakt naar de filosofie, de psychologie, de rechtsgeleerdheid en het literatuuronderwijs."

Maar oh, die doet totáál geen recht aan de lichtvoetige, fantasierijke en geestige manier waarop Zeh over schrijven schrijft.

Ze begint aan deze serie brieven (of e-mails) omdat ze gevraagd is om een college poëtica te geven. Antwoordt Zeh: Vergeet het maar. Geen sprake van. Je bent of schrijver, of je bezit een poëtica. Ik ben toch niet mijn eigen keuzevak Duits?

Ik heb het boek intussen uit, en ben begonnen in No Time to Spare van Ursula K. LeGuin, en zij zegt in feite precies hetzelfde: What is the Meaning of this Book? Tell me what it Means. But that's not my job, honey. That's your job. […] Art is what an artist does, not what an artist explains.

Zeh levert commentaar op het Literatuur-wereldje en op boeken van oudere mannen. ["Zoals bij veel mannelijke schrijvers van boven de vijftig gaat het in Grunewaldsee de hele tijd om seks. Om middelmatige en voortdurend halfmislukte intellectuelenseks natuurlijk, omdat je op die manier de benodigde veilige afstand tot kitsch en porno in stand houdt."]

Ze vertelt hoe ze zelf het schrijven aanpakt. Het vooral niet te belangrijk maken, maar eerst maar eens een eind typen en dat opslaan in een mapje "zomaar". Het veiligst is het om elke dag een nieuw bestand te openen.

Over schrijven en Literatuur zegt ze: Aan het eind van het schrijven staat de literatuur, en daarin komt iets anders tot uitdrukking. Ze vermag iets soortgelijks als de muziek: het onzegbare, onuitsprekelijke, onbeschrijflijke waarneembaar maken. Het uit de wereld halen en in de wereld zetten. Literatuur bevat componenten die de auteur er niet met opzet in heeft gestopt. […]

Niet literatuur produceren, maar schrijven is het wezenlijke.

En wat schreef ik al in 2006? Het woord "schrijven" staat hier gelijk aan "literatuur produceren". Ik wil dat het "verhalen vertellen" betekent […].

Kortom, lees dit boek, schrijverkens. Lach en leer!

Geplaatst in recensies, schrijven | Getagged , | Een reactie plaatsen

Delia Owens – Where the Crawdads Sing

Ik had dit boek al een tijd op het lijstje toen ik de bespreking van Anna las. Na twee zware boeken was ik wel toe aan een lekker meeneemboek. Het leek me heerlijk, het begon ook heerlijk, helemaal die Amerikaanse-oostkust-sfeer waar ik al dol op ben sinds de Tillermanboeken van Cynthia Voigt.

Het was zo'n boek waarbij je je erop verheugt om vroeg in bed te kruipen om heerlijk te lezen.
De belevenissen van Kya, het Moerasmeisje (zo heet de Nederlandse vertaling ook), worden zo schilderachtig en zintuiglijk beschreven dat ik echt om haar ging geven, en wilde weten hoe het haar zou vergaan in het leven. Soms was het een tikje melodramatisch maar niet té. Soms staan er gedichten in waarvan je denkt … mwah. En het gebruik van dialect had ook wel wat minder gekund.

Waar ik me vanaf het begin echt aan stoorde, was de truc van de parallelle plot.
In feite heeft zo'n leven-van-geboorte-tot-dood geen Story Question. Het verhaal of het personage heeft dan van zichzelf geen Narrative Pull, ze moeten helemaal op eigen houtje – bij de gratie van omstandigheden, emoties, schoonheid – de aandacht van de lezer vasthouden. In handen van een betere schrijver was dat hoogstwaarschijnlijk gelukt.

Owens koos ervoor om een truc toe te passen: er is een moord gepleegd. Dit gedeelte speelt in de jaren 1969-1970, terwijl het verhaal van Kya begint in 1952, en langzaam richting 1969 kruipt. Ze dwingt je tot doorlezen omdat je wilt weten wie de moord gepleegd heeft. Deze hoofdstukken zijn niet haar sterkste. Cliché dorpse sheriff, cliché hulpje, cliché bezoekjes aan de plaatselijke diner.
Op ongeveer tweederde van het boek SPOILER ALERT wordt Kya gearresteerd. Volgt de eindeloze rechtszaak, waarbij iedereen zijn zegje mag doen, en zijn gedachten mag denken. Dat stoorde me ook, dat head-hoppen en "ontroerende" details geven over dingen die héél vroeger zijn gedaan of gedacht.

Er zijn van die boeken waarvan je vantevoren weet wat je gaat krijgen. Nora Roberts, Leni Saris, net zo slecht en net zo lekker als een zak tumtummetjes. Maar dit verhaal, dit personage, deze omgeving: ze hadden zóveel beter verdiend.
Stel dat je zo'n hele parallelleplottruc weglaat, en gewoon het verhaal vertelt van begin tot eind. Hoe aangrijpend was dán die rechtszaak geweest! Hoeveel zorgen had je je dan gemaakt om Tate, haar beste vriend, en om Jodie, de enige van haar broers en zussen die bij haar terugkeerde. Het had een literair hoogstandje kunnen worden.
Nu was het een lekker boek. Misschien net iets bijzonderder dan tumtummetjes, maar net zo vergetelijk.

Geplaatst in recensies, schrijven | Getagged , | 2 Reacties

vreemdelingen

Ik las twee boeken naast elkaar – een recensieboek en een leesclubboek – die elkaar wel mooi aanvulden: The Ungrateful Refugee van Dina Nayeri (van wie ik eerder de problematische roman Refuge las) en Home Fire van Kamila Shamsie.

In dit boek vertelt de Iraans-Amerikaanse Nayeri haar eigen vluchtelingenverhaal, dat we grotendeels al kenden uit haar roman. Maar nu vertelt ze het onopgesmukt, en vervlecht ze het met verhalen van andere vluchtelingen die ze in haar leven heeft ontmoet. Ze bezoekt onder andere de kampen op Lesbos, en praat met verschillende vluchtelingenwerkers.

Wat ik zelf eigenlijk het interessantst vond van dit boek, was hoe ze uitlegt hoe groot de rol van cultuurverschillen is, en hoe dat leidt tot dramatische vormen van wederzijds onbegrip, wat er voor de vluchteling zomaar toe kan leiden dat hij wordt teruggestuurd. Bijvoorbeeld omdat zijn verhaal niet 'consistent' is. Moet je je voorstellen, zegt Nayeri, je komt volslagen getraumatiseerd – door bijvoorbeeld verkrachting en marteling – in een vreemd land, en ze vragen je wat je daar komt doen. In jouw cultuur praat je niet over zulke schandelijke onderwerpen dus je verzint aanvankelijk iets vaags. Pas veel later begrijp je dat je hier zonder gezichtsverlies of andere gevolgen over zoiets kunt praten, maar dan is het al te laat, dan geloven ze je niet meer. Ondervragers zijn op zoek naar leugens, niet naar de waarheid. En zelfs het begrip 'waarheid' betekent in verschillende culturen iets anders, en wordt op verschillende manieren verteld.

Home Fire gaat over een Pakistaanse familie in Engeland. Na de dood van hun moeder (vader is al lang niet meer in beeld) valt het gezin uit elkaar. Isma vertrekt naar Amerika voor promotieonderzoek, haar jongere broer en zus, de tweeling Parvaiz en Aneeka, blijven achter. Terwijl de jonge vrouwen zich richten op hun studie, om een goede plek in de maatschappij te verwerven, is Parvaiz stuur- en richtingloos.
Hun leven lang hebben ze zich aangepast, om maar vooral geen 'buitenlander' meer te zijn. Het wordt al snel duidelijk dat wat er met hun vader is gebeurd, daar erg mee te maken heeft.

Een andere belangrijke rol is weggelegd voor Eamonn, de zoon van de (eveneens Pakistaanse) minister van Binnenlandse Zaken Karamat Lone. Ook hij weet niet zo goed wat hij met het leven aan moet. Nu zijn vader zo'n belangrijk figuur is geworden, moet hij helemaal zorgen dat hij niets verkeerds doet.
Het boek gaat heel erg over de rol die je als immigrant moet spelen, welke plaats in de maatschappelijke hiërarchie je ook inneemt. En elke verdenking van terrorisme moet worden vermeden.

Tegelijk is het een prachtig en ontroerend verhaal over loyaliteit, en wat je daar voor over hebt. Het is deels geënt op het verhaal van Antigone en ik zag pas later dat zelfs de namen van de personages daar op lijken (Ismene, Antigone, Kreon, Haemon).
Het geeft een duidelijk en huiveringwekkend beeld van hoe iemand kan radicaliseren, bijna zonder dat hij het zelf in de gaten heeft.

Wat me van beide boeken zal bijblijven, is dat we naar álle verhalen moeten luisteren, dat niemands verhaal de boventoon mag voeren alleen maar omdat hij toevallig de meeste macht heeft. Dat de geschiedenis zich zal blijven herhalen tot we dat eindelijk begrijpen.
En dan werkt een roman voor mij uiteindelijk toch het beste, met personages om wie ik echt geef.

Geplaatst in recensies | Getagged , , , | 2 Reacties

Het Glazen Huisje II

Van de week meldde iemand heel attent op mijn blog dat ze Het Glazen Huisje op Marktplaats had gezet. Natuurlijk meteen een bod gedaan en woensdag had ik het al in huis. Op Goodreads ingevoerd, en meteen begonnen.

Nu weet ik het wel zeker: dit was niet het boek waar ik destijds zo om gehuild heb. Héél raar dat juist deze titel is blijven hangen, ik bedoel, die verzin je toch niet. Maar ik moet hem aan een ander boek gekoppeld hebben. Dit boek is heus wel schattig, heus wel een beetje zielig en een beetje spannend, maar als ik er zó van onder de indruk was, dan was er wel iets blijven hangen. Hoewel het detail van dat huisje klopt (al draaide het in dit geval niet), was het niet dit boek.

Ik herinner me nog verschillende kinderboeken waarvan ik onder de indruk was. Van sommige ben ik dat nóg, zoals Zeekraai, van andere herinner ik me dat ik zelf verhalen verzon of zelfs schreef die erop leken (zoals Heidi, of Ellen op Ballet), of dat we ze zelfs naspeelden (zoals het Huis in de Holle Boom).

Ik schreef ook al dat ik het omslag niet herkende. Wat me heel vaag bijstaat, is dat het omslag blauw was, een blauwe tekening op een witte achtergrond, misschien van zo'n tbc-huisje (want die bestonden echt).
Komt iemand nog ooit met de gouden tip? Ik las het boek vermoedelijk in 1966 of 1967, het kan uit eind jaren vijftig, begin zestig geweest zijn. En het was dus ontzettend zielig.

Help mij!

Geplaatst in autobio, lees- en biepherinneringen, recensies | Getagged , | 5 Reacties

ondoorzigtig

Ik heb in de clinch gelegen met Ziggo.
Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik ben té laks met het checken van automatische afschrijvingen. Maar nu schrok ik toch opeens van de hoogte van de factuur. Eens kijken wat daar allemaal op staat. Een extra zenderpakket "Movies & Series XL"? Voor €11,95 per maand? Heb IK dat afgesloten? Dacht het toch niet.

Gebeld naar de klantenservice: sinds wanneer heb ik dat? En wat houdt het in?
Volgens de dame van de klantenservice was dat in de plaats gekomen van het HBO-pakket. HBO-pakket? Ik weet van niks.

Gelukkig ben ik even laks met het opschonen van mijn e-mail, dus ik kon rustig de inbox doorvlooien op "ziggo" "abonnement" "factuur" en dergelijke.
Oudere facturen kun je trouwens maar inzien tot anderhalf jaar geleden, en die Movies & Series XL stond er al die tijd al op. Ook bij Ziggo zelf schijnen ze niet verder terug te kunnen kijken.
Ik een brief op poten geschreven. Werd vanmorgen teruggebeld door een verkouden maar zeer behulpzame dame. Die mij ondanks al haar goede wil en moeite niet echt kon vertellen hoe het zat.

Ik ben mijn Ziggo loopbaan begonnen in 2012, en na een maand ofzo heb ik daar "TVplus" aan toegevoegd, omdat ik anders NPOCultura niet kon ontvangen.
Nu vertelde de dame van vandaag dat die van gister fout zat. Movies & Series XL was niet in plaats van HBO, maar in plaats van TVplus. Sinds wanneer dat zo was kon ze mij niet vertellen.

Het leek mij een raar verhaal om twee redenen: Movies & Series XL bestaat al sinds 2001, en kostte ook toen al €11,95. Dat had ik dus in 2012 ook al kunnen aanschaffen, maar dat heb ik niet gedaan.
Tweede punt: in mijn inbox vond ik een Ziggomail van 11-11-2016, waarin mij vreugdevol werd meegedeeld dat ik voortaan zou worden uitgebreid. Ik zou er HBO én Movies & Series XL bij krijgen. Eerst 3 maanden gratis, vervolgens €2,00 extra. Dan denk je: nou, voor die 2 euri wil ik dat wel.

De dame van vanochtend beweerde dat deze €2,00 een verhoging was van mijn extra pakket, en dat dat dan zo op €11,95 was gekomen. Maar dan kunnen zij dus niet nakijken, zei ze. Ziggo zelf houdt niet bij welke abonnementen en/of pakketten wij wel of niet aanschaffen, zij berichten ons daar ook niet over.
Zij rommelen ons gewoon steeds duurdere abonnementen in, in de hoop dat iedereen zo laks is als ik ben geweest.

Geld terug zal ik wel niet krijgen, voor dat pakket wat ik nooit heb afgesloten, want ja, ik kan niks bewijzen hè? En zij kunnen niks terugkijken.
Het blijft een raar verhaal.
Ik heb die lieve verkouden dame wel gezegd dat ik het verhaal even aan de grote klok ging hangen.
Bij deze dus!

***
aanvulling: ik kreeg al snel een reactie van @ZiggoWebcare op twitter.

***
aanvulling: om 15.13u krijg ik toch weer een mail van ziggo. Omdat ik Movies % Series XL heb, krijg ik extra series! Maar dat pakket was toch met onmiddellijke ingang stopgezet! (per 1 oktober 2019!)

Ik heb ze maar weer gemaild:
Hoi Ziggo,
check om te beginnen het verhaal op mijn blog. http://heldenreis.nl/2019/10/ondoorzigtig
Check dan mijn dossier en zie dat het pakket Movies en Series XL met onmiddellijke ingang is stopgezet (per 1 oktober 2019).
Waarom stuurt u mij dan toch weer deze mail? Om me er op slinkse wijze wederom in te rommelen?
onvriendelijke groet, inmiddels
Hella Kuipers

In de avond krijg ik een geruststellende reactie van Ziggo Webcare. Hopen we dan maar weer ...

Geplaatst in autobio, tijdgeest | Getagged | 6 Reacties

Jane Gardam – the Queen of the Tambourine

The Queen of the TambourineThe Queen of the Tambourine by Jane Gardam
My rating: 5 of 5 stars

God, wat is Jane Gardam toch een begenadigd schrijver. Het verhaal van Eliza Peabody begint zo geloofwaardig. Haar overbuurvrouw, aan de rustige, deftige Rathbone Road waar ze wonen, is hem gesmeerd naar Verweggistan en Eliza begrijpt haar wel. Ze begint brieven te schrijven aan Joan, al weet ze niet precies waar die uithangt. Over haar tot op de draad versleten huwelijk, over haar zinledige bestaan van ex-diplomatenvrouw die nog enige zingeving ontleent aan haar werk in het hospice, over de roddelkliek van dorpsbewoners. Ze hoort nooit iets terug van Joan, maar een paar keer krijgt ze via een raadselachtig manspersoon cadeautjes aangereikt die van Joan komen. Onder andere een paar zigeunerachtige oorbellen, waarmee ze volgens Barry, haar meest geliefde hospice-patient, net the Queen of the Tambourine lijkt.
Heel geleidelijk veranderen de brieven van toon, dat je af en toe denkt … hoe kan dat? Is zij wel helemaal goed in haar hoofd? Langzaam krijg je door hoe de vork in de steel zit. Maar pas op het allerlaatst hoe precies. Daar schoten mij de tranen van in de ogen. Terwijl het verder zo'n bedrieglijk lichtvoetig en geestig boek is, met ook zoveel herkenbaars voor een ex-expatvrouw. En met zoveel juweeltjes van zinnen en observaties. "The hot spicy blast that hits you as you step from the plane." Wat kan een mens dan een Fernweh hebben.

View all my reviews

Geplaatst in recensies | Getagged , | 2 Reacties

Margaret Atwood – The testaments

The Testaments (The Handmaid's Tale, #2)The Testaments by Margaret Atwood
My rating: 2 of 5 stars

Ik heb hem uit … en weet niet precies wat ik ervan vond.
Met veel plezier gelezen, dat in elk geval wel, het is een page-turner. Maar of dat nu een aanbeveling is? Het is nog niet zo lang geleden dat ik The Handmaid's Tale gelezen heb , en zeker ook dankzij de tv-serie (ik heb alleen seizoen I gezien) stond het me nog helder voor de geest.
Maar als je dat verhaal niet kent? Waar gaat dit dan over?
Natuurlijk, het is prachtig geschreven.
En natuurlijk zet het de lezer weer aan het denken overhoe het er nu aan toe gaat, in het Amerika van Trump, maar ook in een aantal Europese landen waar zogenaamd gristelijke griezels de macht hebben.
Maar als boek?
Waar ik me bijvoorbeeld aan begon te storen was hoevaak Agnes zegt: "Later zou ik begrijpen dat … Later wist ik dat …" Dat zijn van die zinnen dat je het skelet door het vlees heenziet. Het is een narratief trucje om ons benieuwd te laten blijven naar hoe het afloopt.
Aunt Lydia, in Handmaid het vleesgeworden kwaad, zo'n nazi kampbeulin waarvan je je maar nauwelijks kan voorstellen dat ze echt bestaan, krijg nu opeens een geschiedenis. Wat moeten we daarmee? Begrip krijgen? Laten zien dat wij ook vast en heus ook wel …
En dan nog Daisy, een beetje zo'n young adult meisje dat de wereld gaat redden … hoe meer ik dit voor mezelf opschrijf, hoe meer ik besef dat het eigenlijk geen goed boek is. Dat het niet op zichzelf kan staan, dat het niets toevoegt.
Daarom ben ik seizoen II van de serie ook niet gaan kijken. The Handmaid's Tale is zó af (en zelfs daar vond ik de toevoeging van het congres aan het einde al afbreuk doen), zo'n onverbiddelijke waarschuwing, daar moet iedereen verder afblijven. Zelfs Atwood.

(ik bleef twijfelen tussen 2 en 3 sterren, 2,5 zou het beste zijn)

View all my reviews

Geplaatst in recensies | Getagged , | Een reactie plaatsen

auto-biografie

Het was de eerste auto die ik zelfstandig kocht, zonder manspersoon die vakkundig tegen wielen schopt of in kokerbalken pookt. Ik had pech gehad met zijn (of haar? Clio is wel een meisjesnaam …) voorganger, lang ingewikkeld verhaal, en toen ik die eindelijk kon ophalen bij de garage, stond zij daar te koop, bescheiden en tegelijk deftig. De man van de garage zei het ook nog: "Een Iniziale! Die waren héél duur destijds." En een echte automaat ook, sinds Amerika wil ik niet anders meer.
Tien jaar is ze mijn auto geweest. Pittig, als een tankje op de weg, nooit problemen. En álles, letterlijk alles paste erin. Vooral bijzonder handig met kindekes die op kamers gingen. Tweepersoons stapelbedden, linnenkasten, enorme tuinstoelen, echt alles past in de Clio.
Ik heb er heel wat kilometers mee afgelegd. Regelmatig op mantelzorgbezoek bij paps, tientallen keren op en neer naar Groningen toen ik ging verhuizen, naar vrienden in Utrecht en Amsterdam en noem maar op.
En natuurlijk onze fantastische Hundertwasservakantie in Duitsland en Oostenrijk (en een stukje Slovenië), probleemloos de Großglockner op, onbezorgd scheuren op de Autobahn …
Toen werd ik ziek. Ik reed niet veel meer, niet ver in elk geval. Toch liet ze me nooit in de steek. Pjotr heb ik erin weggebracht, Frija heb ik erin opgehaald.
Tot twee weken geleden. Onderweg naar tante in Drachten pech op de snelweg … kon helemaal geen gas meer geven! Gelukkig rolde ze – automaat zijnde – nog door, en kon ik veilig ergens de wegenwacht bellen. Het euvel werd uiteindelijk gerepareerd, maar het idee dat al vaag had gebroeid werd concreter … tijd voor een nieuwe.
En dan toch nog bijna volschieten als je het koopcontract tekent.
Dankjewel Clio! Ik hoop dat er nog iemand komt die nog een paar jaar plezier van je heeft!

Geplaatst in autobio | 5 Reacties