betoverend

Enchanting Oman is eigenlijk het mooiste fotoboek over Oman, omdat het van een Europese auteur is, die begrijpt wat 'ons' aanspreekt. Dus vol leuke (en minder leuke) weetjes over de geschiedenis, en vol foto's van Omaanse mensen, bezienswaardigheden en gewone stukjes landschap en dorp zoals je ze overal tegenkwam. De oude en de moderne gebouwen, oude en jonge mensen, de kleurrijke klederdrachten (wat een oorijzerig woord), de sieraden en het aardewerk. Nu kan Oman terug in de expatlevendoos. Verder met Schotland!

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

geologie

Dit boek kregen alle PDO'ers ter ere van de 20e National Day (altijd een groot feest waarbij alle huizen en snelwegen met lichtjes versierd waren, en een enorm vuurwerk). Geologisch is het landschap van Oman enorm interessant, hoe meer ik erover leerde, hoe meer ik onder de indruk was. Deze hoge bergen waren ooit zeebodem, die platte vlakte was ontstaan doordat er een gletscher overheen geschoven was … Druipsteengrotten in de open lucht, versteend hout, versteend koraal, windkanters, een berg vol rudisten (fossielen van weekdierschelpen waar zich later weer geodes in gevormd hebben, als ik het goed onthouden heb).
We hebben er wel wat van meegenomen, moet ik eerlijk zeggen. Als beloning voor de heldhaftige trektochten!

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | 2 Reacties

Weg van Oman

Kamelen, Emirs en Paleizen gaat deels over Dubai en Abu Dhabi, maar grotendeels over Oman. Het was destijds het eerste Nederlandstalige boek dat over het land verscheen, het geeft een goed beeld van het land zoals wij het hebben beleefd, en ook van de geschiedenis. Ik heb er voor mijn eigen boek ook diverse weetjes uitgehaald.
Tja, dat eigen boek van mij.
In de Raskrabbel schreef ik een maandelijkse column die heel goed werd ontvangen. Van daaruit ben ik toen begonnen onze belevenissen op te schrijven, in korte stukken. Voor onszelf en onze naasten heel erg leuk, en toen ik een uitgever belde, reageerde die ook heel enthousiast. Maar ik kreeg al vrij snel bericht dat het toch niet helemaal was wat ze in gedachten hadden. En later – toen ik me veel meer in de techniek van het schrijven had verdiept – zag ik wel waarom.
Het is vooral heel naïef van toon. Wat ook geen wonder is, want ik wás naïef. Zoals iedereen die voor het eerst met zo'n totaal andere cultuur kennismaakt. Er veranderde zovéél! Ook mijn rol in het leven, van zelfstandige werkende vrouw naar afhankelijke vrouw-van en moeder-van.
Niet bepaald de goede toon voor een min of meer kritische landsbeschrijving à la Achter Mekka.
Wat niet wegneemt dat ik het zelf af en toe weer eens doorlees, om te weten dat ik dat toch écht allemaal heb meegemaakt.

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Ursula K. LeGuin – A Wizard of Earthsea

Ik had op brainpickings al verschillende mooie stukken over Ursula K. LeGuin gelezen, ik heb in het verleden Steering the Craft gelezen en ben het nu aan het herlezen, en onlangs stond er op twitter een link naar een mooi vraaggesprek met haar en toen vroeg ik eindelijk aan mijn volgers welk boek van LeGuin ze me konden aanraden. Bettina reageerde meteen enthousiast: Aardzee!
Nu ben ik helemaal niet van de Fantasy. In het luisterboek van Lord of the Rings ben ik nog niet op een kwart, met Harry Potter kon ik nix. Medebloggers zijn enthousiast over Robin Hobb en N.K. Jemisin, ik ben niet verder gekomen dat The Bone Clocks en The Book of Strange New Things en weet niet of die als Fantasy gelden.

En nu heb ik A Wizard of Earthsea gelezen en ben meteen doorgegaan in deel twee, The Tombs of Atuan.
Er niets zo heerlijk als gegrepen te worden door een boek, en oh wat gebeurt dat maar zelden.
Het leuke was dat ik – zegeneningen van het ebook – onderweg ook steeds aantekeningen maakte omdat ik iets Heldenreizerigs tegenkwam. Deel een is uit 1968, ver voor George Lucas in 1977 aan de haal ging met het Heldenreisconcept, en het algemeen ingang vond bij Disney.

Hoofdpersoon in deel een is de tovenaarsleerling Ged, die natuurlijk een Kwaad moet bestrijden dat in feite het kwaad in hemzelf is. Er zijn Mentors, er zijn Bondgenoten, er is een weg vol gevaren en beproevingen naar onbekend gebied, er zijn draken en geesten. De Story Question verandert in ieder bedrijf en het eindigt met een strijd op leven en dood.
En dan – mijn uitgave is uit 2012 – komt er tot mijn verrassing nog een nawoord van Leguin. Ze vertelt hoe het boek ontstond, hoe destijds de enige tovenaars Merlijn en Gandalf waren en zij dacht: die moeten het toch ergens geleerd hebben?
Ook dacht ze na over de tradities, dat in zulke verhalen de held altijd een witte man was (Ged is koperkleurig), dat vrouwen altijd of passief en blond zijn of zwartharig en destructief maar in elk geval nooit de hoofdpersoon. De Held is altijd de goede die het kwaad bestrijdt, het is altijd Wij tegen Zij, en doet geen recht aan de complexiteit van goed en kwaad.
De overwinning van Ged is dan ook niet het einde van een strijd, maar het begin van een leven.

Het boek is prachtig geschreven, vol citeerbare zinnetjes (die ik spaar om op collages te gebruiken), geeft een wondermooi beeld van de fantasiewereld en zijn bewoners en hun namen en hun middelen van bestaan. Veel gaat over woorden, en het belang van de ware, juiste naam (In den Beginne was het Woord …)

Wel vond ik dat er in dit boek toch weinig meisjes voorkwamen, maar ik word op mijn wenken bediend in deel twee!

En er blijkt een mooie bbc-miniserie van Earthsea te zijn, wat denken jullie, moet ik die gaan zien? Of in elk geval wachten tot ik de boeken uitheb?

Geplaatst in recensies | Getagged , , | 4 Reacties

mazoon

Het leukste aan Pictures of Oman is dat het achterstevoren is. Geheel op Arabische wijze van rechts naar links. De tekst is in het Arabisch en het Engels en het staat vol prachtige foto's. Meer kan ik er niet over zeggen, tot mijn oog valt op de naam van de drukkerij: Mazoon Printing Press.
Die ken ik!

DE RASKRABBEL

Samen met een andere vrouw-van heb ik de redactie op me genomen van Het Tijdschrift Voor Nederlanders in Oman, de Raskrabbel. Ik onderhoud de contacten met Mazoon Printing Press, die is gevestigd in Ruwi. Om er te komen moet je door een doolhof van zandpaadjes, totdat de weg ergens ophoudt omdat er grimmige rotsen in de weg staan.
Tenslotte had ik de drukkerij dan toch gevonden, en ik liep aarzelend naar binnen. Een vriendelijk glimlachend Omaans meisje wuifde mij in een fauteuil. Al die gammele bankstellen overal, bekleed met een aaibaar stofje in een zoete kleurstelling, "do sit down madam", en dan weet je wel weer hoe laat het is. Of hoe laat het zal worden. Maar dat viel mee. Daar kwam meneer Balan al op me toe gesneld. Hij is degene die de contacten met de klanten onderhoudt.
Wat ik helemaal niet wist, en waarvoor meneer Balan me gevraagd had te komen, was dat alles wat in Oman gedrukt wordt, eerst ter goedkeuring naar het Ministry of Information gestuurd moet worden. En wij kregen geen goedkeuring, want ze konden geen Nederlands lezen.
"Tomorrow I have to go to the Ministry madam," zei meneer Balan. Hij is klein, gezet en zenuwachtig, een Indiase zakenman die het bijna gemaakt heeft. Ik zat daar nog steeds in de diepten van het zachte bankstel en keek afwachtend naar hem op.
"U moet maar meegaan naar het ministerie," stelde hij voor. "Dan kunt u daar zelf toelichten waar het blad over gaat."

De volgende dag zoefden we Ministry Hill op, en vonden gelukkig nog een parkeerplaatsje. Nooit had ik in deze wirwar van gebouwen en officiële deuren de goede ingang kunnen vinden! Door lange gangen, waar verschillende Omaanse ambtenaren druk rokend en kwebbelend rondschuifelden, vonden we eindelijk de juiste deur. Censor, stond erop. Klop klop, wij naar binnen, heel bescheiden en heel beleefd.
Een Omaanse dame zat tussen stapels kranten en tijdschriften achter een luxueus bureau. Balan boog voor haar, en ik gaf haar een hand en stelde me voor.
"Good morning madam. How are you. Do sit down."
Stil zaten we op onze stoelen. Mevrouw de censor bladerde wat in de proefdruk van onze Raskrabbel, tot haar oog op de foto van Wadi Bani Khalid viel, en toen raakten we meteen heel gezellig aan de praat over waditrips, klets klets kwebbel kwebbel, I love your country, it is very beautiful, wonderful nature, Oh yes I've been there too, lovely beach, drukkertje hield zich doodstil terwijl de dame verder bladerde, een woord tegenkwam dat ze herkende (hihi: advocaat chocolade-bavarois) en aan het eind haar handtekening zette. Balan griste het haast uit haar handen en haalde snel het vereiste stempel. Approval!
"Zo", zei hij toen we weer buiten stonden, "dat was een mooie combinatie van Indiase intelligentie en Hollandse presentatie!"

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Arabian Sands

Dit herinner ik mij als een schitterend boek. Het kwam oorspronkelijk uit in 1959, en toen was reizen door Oman nog echt een ontdekkingsreis door onontgonnen gebied. Geen wegen, dus ook geen auto's. Meereizen met de bedoeïenen of met de zeelui. We hadden destijds een kalender met foto's van vroeger en nu, en ik betrapte me vaak op heimwee naar vroeger. Hoewel ik ook vaak bewust dankbaar was voor de zegeningen van de moderne tijd, zoals schoon water en airco. Toen wij er woonden (1990-1994) waren er nog wel mensen die het oude leven leefden, zij het al wel mét een Toyota pickup truck en van staatswege uitgereikt drinkwater. Ik denk dat dat nu zo langzamerhand wel helemaal verdwenen is.
Ik sla het boek open en ontdek nog een paar rial!

Thesiger heeft nog een ander boek geschreven over The Marsh Arabs, een volk in Irak dat op kleine eilandjes woont, ik kon me opeens voorstellen hoe de Friezen heel vroeger op hun terpen woonden temidden van overstromingen. Die bevolkingsgroep is onder Saddam Hussein gedecimeerd. Dan rest alleen nog zo'n boek.
Dit hoort ook gewoon in de boekenkast.

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | 2 Reacties

verandering

Ik kan me niet meer herinneren hoe ik aan dit boekje kom. Where Time Stood Still – A Portrait of Oman is een afgeschreven biepboek en er staat behalve WITHDRAWN geen stempel in. Maar wel een nummer op de rug dat een Dewey-nummer is, en dan moet ik het haast wel in Aberdeen op de kop getikt hebben. Voor mijn boek over Oman heb ik er in elk geval gebruik van gemaakt, en dat heb ik in Schotland geschreven. Het is een schilderachtig boekje over Oman vóór de komst van de huidige Sultan. Toen was het een van de meest achtergebleven landen ter wereld, interessant voor iedereen behalve voor de inwoners. Ik blader erin en denk: dit moet ik eens herlezen. Het moet uit de expatlevendoos en in de boekenkast. Zo veranderen dingen.

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

onvergetelijk

Aanvankelijk hadden we deze boekjes niet, ze kwamen uit in 1992. Dus eerst gingen we op wadi samen met anderen, en met de gedetailleerde kaarten van de topo-boys. Trektochten door een ongerept land, zonder voorzieningen, dus álles mee: eten, drinken, slaapgerei, benzine. En gewoon met de baby, nu ik bijna de oma-leeftijd heb bereikt denk ik wel eens: zou ik dat nu nog doen? Zou het nu nog zo veilig zijn om dat te doen? Want bang ben ik nooit geweest.
Kindje sliep achterin de auto, wij op kampeerbedjes met klamboes ernaast. (Ik schreef er al eens over.) Als we soms in een dorpje verzeild raakten, was kindeke meteen voorwerp van bewondering, aaien, en snoepjes geven. Ik voelde me zelf als moeder-mens ook veel geaccepteerder dan als los blond vrouwmens.
Onvergetelijk alles. En toch de boekjes ook maar bewaren.

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Aaron Thier – Mr. Eternity

Poeh, wat ben ik blij dat ik dit uit heb. Had me eerst voorgenomen om er een doorwrochte bespreking van te schrijven, het zit best mooi in elkaar en heeft soms prachtige zinnen of ideeën om over na te denken. Maar de puf ontbreekt. Wat stond me dan zo tegen?
Altijd weer hetzelfde euvel: een roman moet over mensen gaan die me iets kunnen schelen. Ik zou over de beide vrouwelijke hoofdpersonen liefst een heel boek lezen. De mannen interesseren me een stuk minder, die leken vooral in het leven geroepen om een punt te maken. Prangende Kwesties genoeg: racisme, kolonialisme, slavernij, klimaatverandering … en dat in alle tijden. De wereld is al vele malen vergaan, is de boodschap. En geschiedenis is met terugwerkende kracht aan verandering onderhevig, ook als iemand het allemaal heeft meegemaakt, zoals de onsterfelijke Daniel Defoe, de Mr. Eternity uit de titel.
Dus ja, ik kan zien dat dit een knap boek is. En toch liet het me koud.

Geplaatst in recensies | Getagged , | Een reactie plaatsen

moederschap

Het is half in het Engels, half in het Arabisch, dit boekje over de ante-natal clinic. Waar we met diverse vrouwen-van werden voorgelicht over bevalling en moederschap. Het was heel gezellig, ik zat er tegelijk met twee andere Nederlandse vrouwen, onze dochters zijn vlak na elkaar geboren, ideaal voor het speelgroepje later. De voorlichting was op Engelse leest geschoeid, toch wel anders van opvatting, gelukkig waren er zat andere Nederlandse moeders om mij te vertellen dat "wij" dingen heel anders deden.
Omdat ik een oudere primipara was, moest ik ook op controle in het Royal Hospital, daar heb ik al over geschreven. Kindeke is daar ook geboren, maar na een dag mocht ik naar de PDO-kliniek om me heerlijk te laten verwennen en te genieten van dat wondertje in haar wiegje.

Geplaatst in autobio, lezen | Getagged , , | Een reactie plaatsen