de roos en haar blaadjes

Ik vind het fantastisch hoeveel leuke initiatieven er op Facebook zijn om het moreel op peil te houden. Zo is er Dag dagelijks huis waar mensen iedere dag een foto plaatsen, gemaakt in hun eigen huis, over het thema dat die dag wordt opgegeven. Zo komen we elke dag een beetje bij elkaar op visite.
Zo is er View from my window waar mensen van over de hele wereld het uitzicht uit hun raam posten, echt prachtig!
En zo is er Gedicht met stem, waar Jos van Hest elke dag een gedicht voorleest. Tot nu toe kende ik er niet een van, en ze zijn allemaal even verrassend. Een van de eerste was De Roos en haar Blaadjes van Leo Vroman. Ook dat kende ik niet, en ik dacht meteen aan het teerroze boekje dat ik nog had liggen, en aan mijn dikke rozenboek. Zo ontstond het rozenboekje.

Geplaatst in creatief, gedichten | Getagged , | 11 Reacties

heerlijk geknutseld

Een stapeltje paarsachtige gelli prints vroeg ook nog om verwerking. Ik had eigenlijk geen idee, maar toen kwam op de Dutch Collage Group de challenge Heal the World. Meteen schoot mij dat boek over nautische instrumenten te binnen, vol mooie ronde plaatjes van kompassen en ander wereldomvattend gereedschap. Tegelijk had ik ook weer eens zin in kliederen met verf op stof. Reepjes vitrage, zilver en paars en blauw, hopla. Teksten erbij in passende kleuren, nog wat edelsteentjes hier en daar … het is denk ik niet mijn mooiste boekje maar ik heb weer heerlijk geknutseld, onder het genot van de podcast The Librarian is In, waar bibliothecarissen van de New York Public Library gezellig over boeken kletsen.

Geplaatst in creatief | Getagged , | Een reactie plaatsen

create a clearing

Onwillekeurig wordt het ook 'boekjes in tijden van corona,' ik ben op zoek naar citaten of gedichten om zen en blij en rustig van te worden en al die andere gemoedstoestanden die goed zijn voor het immuunsysteem. Dat hopen we tenminste.
Vanwege de groentinten kwam ik al gauw in een bladerige stemming en vond ik teksten die met bos of bloemen te maken hadden. En daar dan weer plaatjes bij. Het echte bloemetje rolde uit een boekje toen ik was begonnen met het uitstoffen van de boekenkast (nog niet verder gevorderd dan 3 planken, helaas).
De gebruikte teksten staan hier.

Geplaatst in creatief, gedichten | Getagged , | Een reactie plaatsen

het roze boekje

Ik kan geloof ik echt niet tegen mislukte kunstwerken. (Met schrijfsels heb ik daar minder last van, dat is wel raar. Die onaffe boeken zeuren lang niet zo aan mijn kop.)
Van mislukte collages heb ik ooit een leuk vlechtwerkje gemaakt. Wat kon ik met het roze boekje? Ik bladerde wat door een Tefaf-catalogus en kwam mooie radeloze beelden tegen. Zwart en zwaar. Weet je wat? Ik maak er gewoon een mega somber boekje van.
Met gaatjes, dat nog steeds wel. Het murmelde wat door in mijn hoofd, opeens dacht ik "en toch hoop."
And yet Hope. Et pourtant l'Espoir. Und doch Hoffnung. Borduurdraad. Vlaggetjes. Zilveren blaadjes en gedroogde bloemen. Eindigend zoals ik hoop te eindigen: als een dartel dik wief!

Geplaatst in creatief | Getagged , | 5 Reacties

Eenzame Ouderen

Ik moet het even met jullie hebben over Eenzame Ouderen. Overal zie ik loffelijke initiatieven van mensen die vrolijke kaarten knutselen voor Eenzame Ouderen. Want die zijn opeens ontzettend zielig, en het is een fijn gevoel om Iets Goeds te doen.

Op een andere manier heb ik overigens hetzelfde gevoel bij het Klappen. Het is allemaal erg loffelijk maar is het niet voornamelijk bedoeld om ons eigen schuldgevoel te sussen dat we zelf op onze veilige balkonnetjes kunnen blijven staan terwijl anderen gevaarlijke kooltjes uit levensbedreigende vuren halen?

Op nog weer een andere manier heb ik hetzelfde gevoel bij al die Free Hugs die worden doorgestuurd. Mensen die ik in het dagelijks leven nooit zou willen knuffelen gaan mij opeens omhelzen. Kan aan mij liggen, misschien lijd ik wel aan social distancing, maar voor mij hoeft het niet. Het is te gratuit.

En dat gevoel heb ik ook bij die Eenzame Ouderen. Het hele jaar teren die op doodenkele bezoekjes door familieleden. Verzorgingshuizen werden gesloten, ze werden tot social distancing gedwongen, we hebben het laten gebeuren. Maar nu zijn ze opeens zielig. Lijden ze aan het Eenzaamheidsvirus. Dus moeten we lammetjes en narcissen uitknippen voor ze. Daar worden ze blij van. En wij zijn weer gesust.

Let me tell you something.
Ik ben al 5 jaar een Eenzame Oudere (of telt dat onder de 60 niet? dan 3 jaar). Het heeft diverse oorzaken dat ik niet snel aan de bel trek. Social distancing is soms de veiligste optie. Bovendien is de energie meestal niet toereikend om vaker dan 2x per week iemand te zien. Kopje thee, dan ben ik alweer moe. Ik vermaak me uitstekend, met werk en recensieboeken en boekjes maken. Ik voel me via social media echt wel verbonden met de wereld.

Er is maar een enkeling die echt doorheeft hoe mijn leven er al jaren uitziet (en ik ben blij met ze!). Voor mij is er nauwelijks verschil tussen voor/tijdens corona. Ik geloof niet dat ik me minder alleen zou voelen met een uitgeknipte tulp. Terwijl ik wel mijn dank zou moeten uitspreken, want je moet altijd dankbaar zijn voor geschenken. De goedheid van de ander is altijd belangrijker.

Er zullen vast heel veel mensen zijn voor wie dit allemaal anders is. Maar we doen nu net alsof alle Ouderen gelijk zijn, en of we hen kunnen redden van iets wat we zelf hebben laten ontstaan.
Ik zou alle doorstuurders en klappers willen vragen: doe je dit voor de ander? Of doe je het om je beter te voelen over jezelf?

Geplaatst in autobio, tijdgeest | Getagged , , | 20 Reacties

mislukken

Het gele, blauwe en oranje boekje zijn prachtig geworden. Geel en blauw onmiddellijk verkocht, en oranje was een cadeautje voor iemand. Nu roze nog. Ik had een mooi gedicht gevonden dat over Arabische gastvrijheid ging. Was meteen een probleem. Roze is zó geen Arabische kleur! Al die boeken over tapijten en mozaïeken: alleen maar dieprood, nix geen roze of paars.
Moest het dan maar een abstract boekje worden? Ik knipte geometrische vormen uit restjes gelli print, maar was nog steeds niet tevreden.
Draad dan? Lekker met de hamer gaatjes in de bladzijden meppen, en hop erdoorheen met katoenen garen. Frija vond het ook heel leuk.
Maar het werkte niet. Het boekje werd opeens twee keer zo dik. Niet mooi! Is roze gewoon niet mijn kleur? Kwam er te veel "willen" aan te pas? Moet ik het nog proberen met borduurgaren en een ander gedicht?
Soms mislukt iets gewoon. Nu maar weer moedig voorwaarts.

Geplaatst in creatief, gedichten | Getagged , , | 6 Reacties

Carys Davies – West

Afgelopen week sprak Dolf Jansen in de NieuwsBV over West van Carys Davies. Een boek waarmee je op reis kon gaan, naar een andere wereld. Zoals de hoofdpersoon ook deed: op zoek naar reusachtige fabeldieren ergens in het nog onontgonnen westen van Amerika.

Een man verliest zijn vrouw, rouwt, en probeert zich erbij neer te leggen dat zo het leven zal zijn voortaan. Tot hij in de krant leest over opgegraven reuzenbotten van een reuzendier, ergens in Kentucky. Het haakt zich in hem vast. Hij koopt een deftige hoge hoed en gaat op reis. Te paard. Met wat kleurige dingetjes om te ruilen met Indianen, met de gestreepte blouse van zijn overleden vrouw. Dochter Bess, dan 10, blijft achter op het boerderijtje, tante Julie zal voor haar zorgen, buurman Elmer zal helpen met de beesten. Vader belooft veel brieven te schrijven. Hij verwacht wel twee jaar weg te blijven.

Om en om zien we hoe het hen vergaat, de vader en de dochter. Vader krijgt op een gegeven moment gezelschapvan een Indiaanse jongen, genaamd Old Woman Seen from a Distance. Op de boerderij begint Elmer opdringerig te worden. Bess probeert meer over haar vaders reis te weten te komen in de bibliotheek. Vader probeert overal te vragen of iemand die reuzendieren heeft gezien, vaak in gebarentaal. Hij en zijn reisgenoot overleven maar ternauwernood de winters.

Wat het boek zo adembenemend mooi maakt, is dat het leest als een mythe. (Ook de stijl, natuurlijk. Zintuiglijk en sober, nergens tranentrekkerig. Kleine mensen, kleine gebeurtenissen, en toch een groots beeld van het nog vrijwel lege Amerika.) Onontkoombaar als een pijl uit een boog komen de beide verhalen samen, is de geschiedenis rond. En wou je nog graag verder lezen, over hoe het leven in vredesnaam verder moet gaan na wat er gebeurd is. En juist dat maakt het zo sterk.

Geplaatst in recensies | Getagged , | Een reactie plaatsen

now i become myself

Wat zijn er toch veel prachtige gedichten, en wat is het inspirerend om die verbeeld te zien in kunst. Dat blijf ik een wonderlijk proces vinden, dat herkennen van de juiste afbeelding bij de woorden die op die pagina komen.

Now I become myself – May Sarton

Now I become myself. It's taken
Time, many years and places;
I have been dissolved and shaken,
Worn other people's faces,
Run madly, as if Time were there,
Terribly old, crying a warning,
"Hurry, you will be dead before—"
(What? Before you reach the morning?
Or the end of the poem is clear?
Or love safe in the walled city?)
Now to stand still, to be here,
Feel my own weight and density!
The black shadow on the paper
Is my hand; the shadow of a word
As thought shapes the shaper
Falls heavy on the page, is heard.
All fuses now, falls into place
From wish to action, word to silence,
My work, my love, my time, my face
Gathered into one intense
Gesture of growing like a plant.
As slowly as the ripening fruit
Fertile, detached, and always spent,
Falls but does not exhaust the root,
So all the poem is, can give,
Grows in me to become the song,
Made so and rooted by love.
Now there is time and Time is young.
O, in this single hour I live
All of myself and do not move.
I, the pursued, who madly ran,
Stand still, stand still, and stop the sun!

Geplaatst in creatief, gedichten | Getagged , | Een reactie plaatsen

NOT

voor boekje 41 gebruikte ik het gedicht NOT door Erin Hanson

You are not your age, nor the size of clothes you wear,
You are not a weight, or the color of your hair.
You are not your name, or the dimples in your cheeks.
You are all the books you read, and all the words you speak.
You are your croaky morning voice, and the smiles you try to hide.
You’re the sweetness in your laughter, and every tear you’ve cried.
You’re the songs you sing so loudly when you know you’re all alone.
You’re the places that you’ve been to, and the one that you call home.
You’re the things that you believe in, and the people whom you love.
You’re the photos in your bedroom, and the future you dream of.
You’re made of so much beauty, but it seems that you forgot
When you decided that you were defined by all the things you’re not.

Geplaatst in creatief, gedichten | Getagged , | 4 Reacties

harmonicaboekjes

Plotseling ben ik in de ban van harmonicaboekjes (op de een of andere manier vind ik leporello een naar woord, alsof het een ziekte is, iets met lepra en mitella). Inmiddels is er al een af (foto's en gedicht volgen), en staan er nog minstens 3 op stapel. Hoe kwam ik opeens op dat idee, vijf dagen geleden nog maar?
Ik geloof door een voorbijvlietende gedachte dat ik nu nooit dat pak A1-papier zou opmaken, dat ik zo enthousiast uit Amazonland had weten te bemachtigen (het zat verpakt in een doos zo groot als een matras), en dat nu achter de kast op de slaapkamer staat omdat het nergens anders past. En prompt komt het probleemoplosbrein met de inval: harmonicaboekje! Uit 1 stuk! Binnenkant 5 spreads, buitenkant (met kaftjes) 4 spreads, in die zin verschilt het niet van de boekjes die ik al maakte. Omdat ik inmiddels weet dat plakken over een vouw niet goed gaat, bestaat elke spread uit 2 losse gelli printjes. Daarom moet ik de randen van de bladzijden verven in een bijpassende kleur. Het oogt zo feestelijk als een slinger!

Geplaatst in creatief | Getagged , | 4 Reacties