de gouden draad

In het vorige boekje (HRB34 – Timelessness) gebruikte ik gouddraad omdat op 1 van de bladzijden in het midden het opgeplakte figuur begon te kreukelen. Maar ik was bijna door mijn klosje gouddraad heen. Gauw nieuwe gekocht bij de Wibra. En sloot dat niet prachtig aan bij dat gedicht over de draad? Zo ontstond dit boekje. Ik vind alleen "de gouden draad" een beetje Leni-Saris-achtig klinken, dus het heet maar gewoon The Way it Is.

Geplaatst in creatief | Getagged , | Een reactie plaatsen

hoe het begon

Ik maakte al een tijdje kleinere collages, in tweevoud, als tweeluik, toen iemand in de Dutch Collage Group op Facebook liet zien hoe je heel simpel een miniboekje kunt maken. Ik was meteen enthousiast.
Alleen had ik nog geen onderwerp. Toen dacht ik aan het schild dat ik een jaar eerder gemaakt had voor Yima, de hoofdpersoon uit mijn fantasyroman-in-nooit-wording. Ik gebruikte de verschillende collages die ik gemaakt had voor de paneeltjes van het schild als bladzijden voor mijn eerste boekje. (Meer hierover op mijn Pinterestbord Yima.)
Ik noemde het Het Boek van de Reis I, en zo kwam ik op de naam #HeldinnesReisboekjes.

Geplaatst in creatief | Getagged , , | Een reactie plaatsen

voor alle niet-facebookies

Ik heb een nieuwe Facebookpagina gemaakt, omdat ik het leuk vind om te vertellen hoe ik Heldinne's Reisboekjes en collages maak. Maar daar hebben mensen die niet op Fb zitten natuurlijk nix aan! Dus ga ik die stukjes ook hier plaatsen. Voor wie het leuk vindt. Categorie creatief, tag Heldinne's Reisboekjes en/of collage. En gedichten natuurlijk.


Stukje 1:
dit gedicht ga ik binnenkort in een boekje verwerken (gouddraad gekocht bij de Wibra)

The Way It Is

There’s a thread you follow. It goes among
things that change. But it doesn’t change.
People wonder about what you are pursuing.
You have to explain about the thread.
But it is hard for others to see.
While you hold it you can’t get lost.
Tragedies happen; people get hurt
or die; and you suffer and get old.
Nothing you do can stop time’s unfolding.
You don’t ever let go of the thread.

By William Stafford, from The Way It Is, 1998

Geplaatst in creatief, gedichten | Getagged , | 4 Reacties

leeservaringsverhaal

Na 't Hooge Nest wist ik niet zo goed wat te lezen. (Het lijkt wel of ze me bij de NBD vergeten zijn, maar dat laat ik even zo, vind het wel relaxed.) Het gevolg is dat mijn Currently Reading lijst nu op 91 titels staat. Ik was al bezig in the Garden of Evening Mists, en heus, het is prachtig. Interessant gegeven, boeiende personages, poëtische stijl. Toch liet ik me maar wat graag afleiden met Daddy Longlegs, een oud meisjesboek dat geheel aan mij voorbijgegaan was. En trouwens, het tweede deel van de Lockwood-serie begon ook fijn. Dear Enemy, het vervolg op Daddy Longlegs, kon me lang niet zo bekoren. Niets kon me bekoren, bah!
Dan grijpt men terug op een oude liefde. Rumer Godden, welke kende ik nog niet? The River.
Eergisteravond begonnen, gisteravond gehuild en gehuiverd en luidop gezegd: Godallemachtig, wat is dit mooi.

Het is maar een dun boek, en het verhaal is zo simpel. Een jaartje in het leven van een Engelse familie in India. Focus ligt bij Harriet, de op een na oudste dochter. Grote zus Bea is het spelen voorbij, en zelf is Harriet eigenlijk een beetje te oud geworden voor broertje Bogey, en klein zusje Victoria leeft in haar eigen fantasiewereldje.
Harriet droomt ervan om schrijfster te worden, af en toe borrelen er gedichten op die groter zijn dan zijzelf. Captain John, een gewonde oorlogsveteraan (het verhaal speelt ten tijde van de Eerste Wereldoorlog) die veel bij hen over de vloer komt, is eigenlijk de enige die haar zieleroerselen een beetje duiden kan, en dat helpt hem op zijn beurt ook weer om over zijn trauma's heen te komen.
Het verhaal begint met de twee zusjes die met Latijnse vervoegingen bezig zijn: bellum en amare. Liefde en oorlog. Daar breekt Harriet zich het hoofd over. Liefde en oorlog, geboorte en dood. En de rivier absorbeert alles en houdt nooit op met stromen. Ze wonen aan de rivier, vlakbij de jutefabriek.

Het verhaal wordt voorafgegaan door een lange inleiding, waarin Rumer Godden uit de doeken doet hoe autobiografisch dit verhaal is. Op één ding na: ik had geen broertje dat door een cobra gedood werd.
En daar breek ik mij nu nog steeds het hoofd over.
Ze heeft dat niet voor niets vermeld. Het werkt door tijdens het lezen. Je ziet de haviken in de lucht en denkt … foute boel. Bogey is altijd de insecten en andere beesten in de tuin aan 't bestuderen, en drukt Harriet op het hart dat ze niks mag zeggen over de cobra die hij gezien heeft. Ze vertelt over begrafenissen die ze gezien heeft.
De kennis beïnvloedt hoe je leest, hoe je meekijkt, -voelt, -luistert, -ruikt, -denkt met Harriet.
En toch kreeg ik kippenvel toen het echt gebeurde.

Godallemachtig, wat is dit mooi.

Geplaatst in lezen, recensies | Getagged , | 2 Reacties

moedig leven als een dagelijkse keuze

Eind jaren zestig of begin jaren zeventig was er op tv een documentaireserie over de Tweede Wereldoorlog. Van mijn vader moest ik verplicht kijken. Het was verschrikkelijk. Sommige beelden staan nóg op mijn netvlies, ik denk dat ik er te jong voor was. Toen dezelfde serie op school vertoond werd, mocht je gelukkig de klas uit.
Gewelddadigheden, martelingen … ik kan er nog altijd niet tegen om er beelden van te zien. Bevoorrecht ikje in mijn veilige warme huis.
Toch las ik wel veel over de oorlog. Anne Frank natuurlijk, Etty Hillesum, Hanny Michaelis, Victor Frankl, Victor Klemperer, Erich Maria Remarque … Ik luisterde naar de Mauthausen liederen, gezongen door Liesbeth List. En later durfde ik wel beter te kijken naar documentaires, zoals pas naar Het Geheugen van Auschwitz. Na verloop van tijd denk je dat je wel op de hoogte bent, en kun je je niet voorstellen hoeveel jongeren dat tegenwoordig niet meer zijn.

Ik begon aan 't Hooge Nest een beetje op mijn hoede. Weer een geschiedenisboek over de oorlog …
Bovendien heb ik het niet zo op literaire non-fictie of hoe dat ook heet. Met Annejet van der Zijl zal ik nooit vriendinnen worden.
Maar dit was anders.
Hoe heeft Roxane van Iperen dat klaargespeeld?

Ik geloof vooral door het gebruik van nietsontziende zintuiglijke details. Ik weet nog wel hoe de eerste kleurenbeelden van de bevrijding van Dachau indruk maakten doordat het opeens zoveel echter leek. Desalniettemin bleven de beelden in mijn hoofd zwart-wit, geluidloos en geurloos. Plechtig en verschrikkelijk, tot stilte en contemplatie nodend maar nauwelijks invoelbaar voor een naoorlogs boomertje.
Maar nu. Geen onderbroek, en hoe koud dat was. (Bij OVT vertelde Selma de Perre hoe ze een vestje terugkreeg dat haar moeder gebreid had, en dat ze dat de rest van haar kamptijd als onderbroek gedragen had.) Hoe verschrikkelijk vies het was, hoe het stonk, hoe het jeukte. Hoeveel pijn er was, hoeveel vernedering en ontmenselijking. En hoe een mens dat tóch overleven kan.

De zussen Lien en Janny zijn heldinnen, met hun gevoel voor rechtvaardigheid gekoppeld aan heldenmoed. De stem van Janny, waarvan haar zoon zei: "Je hebt de stem van mijn moeder gevonden."
Dat mooie huis, de natuur, de muziek, de omgang met zoveel mensen onder een dak.
De stijl waardoor het leest als een roman (Zodat ik af en toe aantekende: hoe weet ze dit dan? Maar dat wordt achterin uitgebreid toegelicht.).
De ontroering om de afloop.
Dat allemaal ook.
Maar toch vooral dat nietsontziende, nietsverbloemende.

Ik heb het marathoninterview met de schrijfster teruggeluisterd, en daarin vertelt ze dat ze in de vorm van het boek heeft geprobeerd invoelbaar te maken hoe het is gegaan, die jodenvervolging. Het eerste deel is vrij zakelijk en afstandelijk. Precies zoals de meeste mensen de eerste maatregelen ervoeren, het viel wel mee en het zou hier vast niet zo erg worden als in Oost-Europa.
Maar langzamerhand blijkt het een fuik, en die beleef je als lezer bijna lichamelijk mee.

(Alleen één puntje eraf voor dat mooie citaat aan het einde. Van Albert Camus. In het Engels.
"Midden in de winter heb ik eindelijk geleerd dat er in mij een onoverwinnelijke zomer schuilgaat.")

Geplaatst in autobio, recensies | Getagged , , | 2 Reacties

haatzaaien tegen transgenders (2)

Afgelopen weekend lag ik in de clinch met ene @CoachCaroline, die bezig is met een kruistocht tegen transgenders. Zij doet het voorkomen of er een tsunami aan vrouwen met piemels de "echte" vrouwen komt verkrachten in toiletten en gevangenissen. Daartoe retweet zij artikelen van enge, extreem-rechtse, gristelijk-conservatieve websites. Dan verschijnt in haar tweet dus de kop:
21 women assaulted by 'transgenders' in restrooms.

Als je het artikel leest, blijkt het om 21 gevallen in 18 jaar te gaan, Amerika-wijd. Net iets meer dan 1 per jaar.
Ze heeft inmiddels alle tweets waarop ik haar met onderbouwde gegevens aanviel verwijderd. Maar ze blijft doorgaan met wat in feite een haatzaaicampagne is, gelardeerd met nepnieuws.

Vervolgens leerde ik dat er een naam voor bestaat: een TERF = trans-exclusionary radical feminist.
Het komt op mij over als die extreem homofobe mannen die ik altijd verdenk van niet-erkende homoseksuele gevoelens. Waarom zou je je als "echte" vrouw druk maken om mensen die de pech hebben in het verkeerde lichaam geboren te zijn? Een groep waaronder – net zoals bij "echte" vrouwen en "echte" mannen - ook misdadigers en psychopaten zitten, maar qua aantallen verwaarloosbaar? (Op een totaal van 82509 gevangenen in Engeland en Wales zijn er 22 mannen die zich als vrouw identificeren die ook daadwerkelijk in een vrouwengevangenis zitten.)

Vandaag blijkt Trouw zo dom geweest om deze dame een podium te geven voor haar verwerpelijke denkbeelden.
Julius Koetsier maakt op twitter gehakt van haar "stellingen."
Hier staat nog een gedegen artikel tegen het gedachtengoed van de TERFS (Engelstalig).
Het lijkt mij een goed idee om onderstaande brief op te sturen naar Trouw.

Geplaatst in tijdgeest | Getagged , , | 6 Reacties

ergerig

Ik had gister een ergerige dag. Niet goed voor de gezondheid, ik weet het, maar soms is het sterker dan ik. Al vroeg lag ik in de clinch met ene @CoachCaroline, die bezig is met een kruistocht tegen transgenders. Zij doet het voorkomen of er een tsunami aan vrouwen met piemels de "echte" vrouwen komt verkrachten in toiletten en gevangenissen. Daartoe retweet zij artikelen van enge, extreem-rechtse, gristelijk-conservatieve websites. Dan verschijnt in haar tweet dus de kop:
21 women assaulted by 'transgenders' in restrooms.

Als je het artikel leest, blijkt het om 21 gevallen in 18 jaar te gaan, Amerika-wijd. Net iets meer dan 1 per jaar.
Ze heeft inmiddels alle tweets waarop ik haar met onderbouwde gegevens aanviel verwijderd. Maar ze blijft doorgaan met wat in feite een haatzaaicampagne is, gelardeerd met nepnieuws.

Vanmorgen leerde ik dat er een naam voor bestaat: een TERF = trans-exclusionary radical feminist.
Het komt op mij over als die extreem homofobe mannen die ik altijd verdenk van niet-erkende homoseksuele gevoelens. Waarom zou je je als "echte" vrouw druk maken om mensen die de pech hebben in het verkeerde lichaam geboren te zijn? Een groep waaronder – net zoals bij "echte" vrouwen en "echte" mannen - ook misdadigers en psychopaten zitten, maar qua aantallen verwaarloosbaar? (Op een totaal van 82509 gevangenen in Engeland en Wales zijn er 22 mannen die zich als vrouw identificeren die ook daadwerkelijk in een vrouwengevangenis zitten.)

Er was nog een andere ergernis. Een van mijn Heldinnen, Asha ten Broeke, had een stuk geschreven over diëten en waarom ze niet werken. Ze onderbouwde het met verschillende wetenschappelijke artikelen.
Van de 429 reacties ging vrijwel niet één in op deze feiten. Ze stonden wel allemaal klaar met emmers vol modder om naar dat vieze vette luie stinkwijf te gooien.

Wat IS dat toch? Waarom scheppen mensen zo'n plezier in het de grond in stampen van iedereen die de pech heeft niet tot het regiment gezonde, jonge blanke mensen te horen die denken dat zij de norm zijn voor "normaal"? De reactie van @Algra op een van hen (die haar tweet inmiddels heeft verwijderd) was mij uit het hart gegrepen. "Je zou ook dankbaar kunnen zijn dat het voor jou werkte (en nog een makkie was ook!) zónder anderen te veroordelen die tevergeefs al jaren van alles proberen. Meeleven, begrip een bescheiden besef dat je mazzel had, staat je mooier dan het verlies van 17 kilo."

En nu maar weer zo zen mogelijk voorwaarts. Hebben jullie mijn nieuwe boekjes al gezien?

Geplaatst in tijdgeest | Getagged , , , | 2 Reacties

de enige weg

Ik zit sinds kort bij een PMR-groep op Facebook. Lotgenotencontact is altijd prettig. Het is een Amerikaanse groep, en ik zie regelmatig hoe dankbaar wij moeten zijn voor onze stelsels van ziektewet en gezondheidszorg. Mensen die hun wrakke lijf naar het werk sleuren omdat ze anders geen inkomen hebben, mensen die 4 maanden moeten wachten op een afspraak met een reumatoloog …

Er komen elke dag wel een paar nieuwe leden bij, van over de hele wereld. Een vraag die dan vaak gesteld wordt is: hoe lang hebben jullie het al? Hoeveel milligram slikken jullie? (Ik heb pas uitgelegd dat ik het preT noem en dat dat fun betekent in het Nederlands. Er gaan veel leuke wrange grapjes rond.) Hoe lang gaat dit duren?

Dan voel ik me opeens een old hand. Vijf jaar and counting. Vanmorgen schreef ik dat ik zolangzamerhand probeer om me erop in te stellen dat het misschien nooit meer overgaat, dat dit nu voor altijd zal zijn hoe mijn leven is. Soms stemt dat droevig. Meestal ervaar ik berusting. Het ergste vind ik dat ik niet meer kan reizen, maar ik heb zo ontzettend veel gezien op deze wereld, daar kan ik wel op teren. Mooie reisprogramma's doen de rest. En ik had anders vast nooit ontdekt hoe heerlijk kunst maken is.
Ik kreeg op mijn reactie meteen antwoord: ik moest vooral positief blijven denken! Dat lijkt nu misschien onmogelijk maar je moet positief blijven!

En ik dacht: wat is dat dan? Tegen heug en meug blijven geloven dat ik beter word? Niet onder ogen zien hoe het nu is maar me blijven richten op een verbeelde toekomst? En dan elke dag opnieuw die teleurstelling?
Ik moest weer denken aan die quote die ik ooit ergens zag hangen. I let go of all hope and now I feel much better. Zijn met wat is. De enige weg.

Geplaatst in autobio | Getagged | 16 Reacties

Hella’s Year in Books 2019

Voor mijn gevoel heb ik heel wat bagger gelezen, afgelopen jaar (voornamelijk recensieboeken). Maar de lijst weerspreekt dat. Blij met Goodreads! Ik heb gelinkt naar de besprekingen op mijn blog, van de andere titels staat een korte review op Goodreads.

5 sterren = ademloos van bewondering of enthousiasme of herkenning
1. Boogers, Alex - De lezer is niet dood
2. Gardam, Jane - Crusoe's Daughter
3. Gardam, Jane - God on the Rocks
4. Gardam, Jane – Old Filth trilogy 1 Old Filth
5. Gardam, Jane – Old Filth trilogy 2 The Man in the Wooden Hat
6. Gardam, Jane – Old Filth trilogy 3 Last Friends
7. Gardam, Jane - The Queen of the Tambourine
8. Huber, Sonya - Pain Woman Takes Your Keys, and Other Essays from a Nervous System
9. Ishiguro, Kazuo - The Remains of the Day
10. Joukhadar, Zeyn - The Map of Salt and Stars
11. Waal, Edmund de - The Hare with the Amber Eyes

4 sterren = heel erg goed en/of heel erg interessant
1. Boddé, Mike - Pil
2. Clark, Polly – Tiger
3. Elliott, Patrick - Cut and Paste: 400 Years of Collage
4. Forna, Aminatta – Happiness
5. Gardam, Jane - Bilgewater
6. Godden, Rumer - Black Narcissus
7. Hofstede, Bregje – Drift
8. Hustvedt, Siri - Memories of the Future
9. Joyce, Rachel - The Music Shop
10. Kooten, Remco Campert, Kees van - aanelkaar
11. Krueger, William Kent - Iron Lake (Cork O'Connor, #1)
12. McCracken, Elizabeth – Bowlaway
13. McCullers, Carson - Clock Without Hands
14. Marletta-Hart, Susan - Leven met hooggevoeligheid: van opgave naar gave
15. Perrella, Lynne - Art Making, Collections, and Obsessions
16. Rijneveld, Marieke Lucas - De avond is ongemak
17. Rundell, Katherine - Why You Should Read Children's Books, Even Though You Are So Old and Wise
18. Schaap, Annet - Lampje
19. Shamsie, Kamila - Home Fire
20. Staveren, Ine van - Het oerparadijs van de jager-verzamelaar
21. Tremayne, S.K. - Just Before I Died
22. Wendell, Susan - The Rejected Body: Feminist Philosophical Reflections on Disability
23. Woodson, Jacqueline - Red at the Bone
24. Zeh, Juli – Briefroman

3 sterren = prima vermaak
1. Atkinson, Kate – Transcription
2. Aw, Tash - We, The Survivors
3. Beagin, Jen - Vacuum in the Dark
4. Beckett, Simon - The Chemistry of Death (David Hunter, #1)
5. Bruggen, Carry van - Goenong Djatti
6. Burton, Jessie - The Confession
7. Christie Mallowan, Agatha - Come, Tell Me How You Live
8. Cusk, Rachel – Outline
9. Gainza, María – Oogzenuw
10. Gilbert, Elizabeth - City of Girls
11. Haasse, Hella S. - De Meester van de Neerdaling
12. Harper, Jane - The Lost Man
13. Harris, Joanne - The Strawberry Thief (Chocolat, #4)
14. Hoang, Helen - The Bride Test (The Kiss Quotient, #2)
15. Ishiguro, Kazuo - The Buried Giant
16. Kleon, Austin - Steal Like an Artist: 10 Things Nobody Told You About Being Creative
17. Krueger, William Kent - Boundary Waters (Cork O'Connor, #2)
18. Marxveldt, Cissy van - Het nieuwe begin
19. Marxveldt, Cissy van - Vriendinnen
20. Moor, Marente de - Roundhay, tuinscène
21. Nayeri, Dina - The Ungrateful Refugee
22. Neill, Fiona - Beneath the Surface
23. Olyslaegers, Jeroen – Wil
24. Owens, Delia - Where the Crawdads Sing
25. Penny, Louise - A Better Man (Chief Inspector Armand Gamache, #15)
26. Plowman, Randel - The Collage Workbook: How to Get Started and Stay Inspired
27. Pullman, Philip - The Golden Compass (His Dark Materials, #1)
28. Saris, Leni - Licia zet door
29. Slee, Carry - Durf te schrijven!
30. Smith, Ali - Winter (Seasonal, #2)
31. Verbaan, Georgina - Loze ruimte
32. Wijnberg, Rob - Dus ik ben
33. Raynor Winn - The Salt Path

2 sterren = eigenlijk niet te doen, zonde van de tijd
1. Atwood, Margaret - The Testaments (The Handmaid's Tale, #2)
2. Barnhoorn, Nowelle - De tweelingparadox
3. Beauman, Sally - The Visitors: A Novel
4. Britton, Fern - The Newcomer
5. Goldschmidt, Saskia – Schokland
6. Harding, Thomas - The House by the Lake: A Story of Germany
7. Hoffman, Alice - The World That We Knew
8. Holland, Tom - The Sleeper in the Sands
9. Hoogland, Hanny - Het glazen huisje
10. Moor, Marente de – Foon
11. Parry, Ambrose - The Art of Dying
12. Roberts, Nora - Under Currents
13. Simsion, Graeme - The Best of Adam Sharp
14. Titchmarsh, Alan - The Scarlet Nightingale

1 ster = onvoorstelbaar dat zoiets wordt uitgegeven
1. Gillham, David R. - Annelies: A Novel of Anne Frank
2. Roosevelt, Maura - Baby of the Family

0 sterren = niet uitgelezen
1. Boyne, John - A Ladder to the Sky
2. Calvino, Italo - Waarom zou je de klassieken lezen
3. Fiddelaers-Jaspers, Riet - Herbergen van verlies: thuiskomen in het land van rouw
4. Pipher, Mary - Women Rowing North: Navigating Life’s Currents and Flourishing As We Age
5. Robinson, Peter - Gallows View (Inspector Banks, #1)
6. Veer, Akky van der - Brieven oan ús mem

Geplaatst in lezen, recensies | 8 Reacties

Edmund de Waal – The Hare with the Amber Eyes

Ik begon aan The Hare with the Amber Eyes in de veronderstelling dat het een roman was. Bij de proloog dacht ik: wat een fijne stijl, ik wou dat dít al de roman was! Ik noteerde wat zinsneden voor schrijfveren, dat is altijd een goed teken. En het hield niet op. Het bleef zo fijn. Een van de mooiste en fascinerendste boeken die ik dit jaar gelezen heb.
En ik kan maar niet goed onder woorden brengen hoe het komt dat het zó'n mooi boek is.

Met de leesclub lazen we The House by the Lake van Thomas Harding, en het was het eerste boek dat ik niet uitlas wegens doodvervelen. Ze zijn vergelijkbaar. In the Hare with the Amber Eyes wordt een familiegeschiedenis uitgeplozen aan de hand van een netsuke-verzameling, en omdat het de Joodse familie Ephrussi betreft gaat het ook veel over de oorlog. The House by the Lake gaat over een familievakantiehuis in Duitsland, aan de hand waarvan een beeld van de eigenaren en de oorlog wordt gegeven.
Wat maakt het ene boek dan zo sprookjesachtig prachtig en aangrijpend, terwijl het andere voor mij zo dor was als wikipedia?

Om te beginnen is Edmund de Waal een begenadigd schrijver. Hij is pottenbakker van beroep (beroemd ook), hij schrijft als een kunstenaar. En hij geeft zichzelf bloot, laat voelen wat de zoektocht met hem doet, hij brengt zijn familie tot leven in het décor waarin ze zich bevonden. De eerste eigenaar van de verzameling is oudoom Charles, die in Parijs verkeerde met beroemdheden als Proust en Renoir. (Die man met die zwarte hoed, dat is Charles.) We krijgen mee hoe de Dreyfus-affaire de familie beïnvloedde.

Charles schenkt de vitrine met de netsuke aan zijn neef Viktor, die gaat trouwen en zijn intrek neemt in het Palais Ephrussi aan de Ring in Wenen. De familie is puissant rijk, en zeer geïnteresseerd in kunst en cultuur. Alle kamers hangen vol schilderijen, staan vol kunstvoorwerpen. Voor de vitrine met de netsuke is nog net plaats in de kamer van echtgenote Emmy, waar kamenier Anna voor ze zorgt, en waar de kinderen ermee mogen spelen.
En dan komt de Anschluss. Alles verandert.

Voor ik het hele boek ga navertellen … uiteindelijk komen de netsuke weer terug in Japan. Dat weten we, daar begint het boek mee. De proloog gaat ook over het vertellen van zulke verhalen. Dat het aan de ene kant niet goed voelt om ze zo begerig aan een oude man te ontlokken. Dat het aan de andere kan ook geen sepia saga moet worden van zo'n gratuite, vage melancholie. De netsuke zijn zo exact van detail, zo'n verhaal verdienen ze ook. Sommige objecten behouden de hartslag van het maken. En hoe ze in hun bestaan zijn vastgehouden, en door wie, dat is story-telling.

Dus De Waal stopt de haas met de amber ogen in zijn zak en begint aan zijn onderzoek. Met zijn verhaal weet hij mensen en dingen zó tot leven te wekken dat je niet - zoals bij zo'n dor wikipediaverslag – denkt goh ja wat erg, en door. Nee, je voelt – ik voel het, bijna lichamelijk. Net zoals indertijd met het Egyptisch Museum. Een echt goed verhaal gaat ook over de schrijver, ook over de lezer.

De foto's uit het boek staan op de website van Edmund de Waal.
Het boek is vertaald als De Haas met Ogen van Barnsteen.

Geplaatst in recensies | Getagged , | 4 Reacties