jaaroverzicht 2018

Ik vroeg me af of ik naast een leesjaaroverzicht ook weer een leefjaaroverzicht moest maken. Ik pakte mijn dagboek erbij en kreeg er na een half jaar zó genoeg van. (Frija is op balkon, ik hoor de buurmannen lief tegen haar praten. Verbaasd kijkt ze door het gaas.) Het is wel van praktisch nut hoor, al die temperaturen en bloeddrukken en uitslagen en medicijnen, je kan precies terugvinden waar je wanneer last van had. Maar als dagboek is het onleesbaar. Ik denk dat ik de belangrijke en leuke dingen op mijn blog deel, en de moeilijkere zieleroerselen in collages verwerk.

Wat wel een terugkerend thema is, is mijn overtuiging dat de psychische gesteldheid van minstens even grote invloed is als al die lichamelijke, aanwijsbare, oorzaken. Toen alle onderzoeken achter de rug waren, zonder dat ze tot een duidelijkere diagnose hadden geleid, vroeg ik dan ook aan de reumatoloog of ik een verwijzing kon krijgen voor een psycholoog. In het ziekenhuis hebben ze psychologen die mensen ondersteunen in hun ziekzijn. Nu was dat niet precies mijn hulpvraag – dat leven met ziek zijn krijg ik steeds beter onder de knie – maar het was een begin.

Ik zat tegenover een jongeman van kindeke's leeftijd, en voelde me een oud omaatje dat aan een kind vertelt wat er zoal misgegaan is in het leven. Hij deed zijn werk goed, kan niet anders zeggen, luisterde begripvol, stelde goede vragen … hij zou me in de groep gooien. Inmiddels had ik gelezen over EMDR (me van verschillende kanten aangeraden), en zelf had ik het idee dat dat niet voor mij was. Geen concreet trauma als in een overval, een ongeluk, oorlog of terrorisme. Een heel subtiel trauma, dat van mij. Een sluipmoordenaartje in een keurig pak, dat ik lang op zijn blauwe ogen had geloofd, en dat in mijn binnenste soms verandert in Jack Torrance uit The Shining, met zijn bijl. Ik vroeg de jongeman of hij had gehoord van ACT, en dat had hij, dat leek hem héél geschikt voor mij.

Ik ben inmiddels vier keer geweest. We werken met het boek The Happiness Trap van Russ Harris. En het begint geloof ik al een beetje te werken. De bedoeling is dat je dat sluipmoordenaartje gewoon verwelkomt, maar dat je – net als bij een enge speech – je voorstelt dat hij kwaakt als Donald Duck, of rondhopst in een narrenpak. Zodra hij met zijn bijl begint te hakken, denk je: hee, wat leuk, je bent er weer. Dank voor je belangstelling. En dan ga je verder met je werk.

Dat is het begin van de therapie hoor, er komt nog veel meer bij kijken. En hoe vermoeider ik raak – de 'feest'dagen hakken er toch ieder jaar weer behoorlijk in – hoe minder gedisciplineerd ik ben met de bijbehorende ademhalingsoefeningen. Er gebeuren nog steeds dingen die ik niet kán 'defuseren.' Krijsend raast het moordenaartje in mijn brein rond en ik weet totaal niet meer hoe ik hem kan ontwapenen. De volgende dag voel ik dat meteen aan mijn lijf. En dat zegt genoeg: ik ben op de goede weg.
Goed voornemen: beter mijn best doen. Want zelfs als de ziekte nooit meer overgaat, het leven is een stuk fijner zonder bijlmoordenaars in de ziel.

Dit bericht is geplaatst in autobio. Bookmark de permalink.

6 Reacties op jaaroverzicht 2018

  1. René Ruiter schreef:

    Ik wens je ruime volle adem en minder zuchten dit jaar.

  2. lethe schreef:

    Dat 2019 het jaar mag zijn waarin je het sluipmoordenaartje onschadelijk maakt!

  3. yke schreef:

    ..ook van mij alle sterkte Hella..dat het je echt gaat helpen! X

Laat een reactie achter op yke Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *