Consolations 2 – Ambition

Het werd mij meestal op verwijtende toon toegevoegd: "Jij bent helemaal niet ambitieus." Ik liet dat gelaten naar binnen glijden, zo van "sorry mijn schuld" en "alweer zo'n waardeloze eigenschap van mij." Want ik was tevens lui, ongedisciplineerd, slap, egoïstisch en ongevoelig (omdat ik niet snel in huilen uitbarstte) en alles waaide mij aan, wat heel slecht is voor je karakter. Zo laat men zich door anderen definiëren, al vroeg doordesemd van het besef dat anderen het altijd beter weten en tevens áltijd het beste met je voorhebben. Ik was de luizebol, de nietskunner, de nutteloze dromer, want als mijn talenten echt iets voorstelden was ik toch wel rijk geworden, of niet dan?
Stil maar.

Eeuwen later lees ik bij David Whyte over ambitie:
• Ambition is frozen desire.

• We may direct the beam of ambition to illuminate a certain corner of the future world but ultimately it can reveal to us only those dreams with which we have already become familiar.

• Ambition takes willpower and constant applications of energy to stay on a perceived bearing; but a serious vocational calling demands a constant attention to the unknown gravitational field that surrounds us and from which we recharge ourselves, as if breathing from the atmosphere of possibility itself.

Of, zoals ik zelf schrijf in de nieuwsbrief van september:
• Aanwaaisels getuigen niet van gemakzucht, ze getuigen van een artistieke ziel die zich openstelt, die vertrouwt op de eigen waarneming, of die nu binnen of buiten plaatsvindt. Aanwaaisels zijn cadeaus die je gewoon mag aannemen.

Wat ik in de collage zie – droomduiding – zijn standbeelden, gezichten met molenstenen van eeuwen, een breekbaar glas met bloed gevuld waarvan de dode duif – duif is dood meneer – probeert te drinken, en die figuur van Munch, de schreeuwer voor de schreeuw.

Dit bericht is geplaatst in autobio, creatief met de tags , , . Bookmark de permalink.

4 Reacties op Consolations 2 – Ambition

  1. Erik Scheffers schreef:

    Hoi Hella, ik vind je collage erg mooi! Het maken van collages is toch een aparte manier van kunst maken. De kunst is om bestaande plaatjes en eigen toevoegingen zo met elkaar te vermengen dat een mooi geheel ontstaat. Margot, mijn zus, is hier ook erg goed in. Helaas heb ik geen ruimte om een collage neer te hangen (er staan overal overvolle boekenkasten), anders zou ik Margot ook vragen om een collage voor mij te maken. Groetjes, Erik

  2. Maar Hella, hoe heb je je dat ooit aan laten praten? Dat is volstrekt niet het beeld dat ik van je had op de middelbare school. Waarom zegt iemand zulke onzinnige dingen? Ze zeggen meer over degene die zoiets beweert dan over jou.

    • Hella schreef:

      Ja, wonderlijk hè? Dat is hoe narcistische mishandeling werkt. Pas met The Artist's Way begon ik me er langzaam aan te ontworstelen, halverwege de jaren '90. En het duurde nog tot 2007 dat ik het mechanisme een naam kon geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *