herlezen

Er zijn boeken die ik zo vaak heb herlezen, dat ik hele alinea's uit mijn hoofd kan opzeggen. Uit Swaentje bijvoorbeeld, of uit In de Storm of De Enige Weg. Het zijn toch voornamelijk kinder- en meisjesboeken die ik herlees. Vooral bij ziekte of andere smarten zijn ze een toevlucht.
Zo zijn er ook films die ik eindeloos opnieuw kan zien: The Sound of Music, When Harry met Sally, Roman Holiday …
Zoek er maar een gemene deler in.
Terwijl het met heel veel andere boeken of films zo is, dat ik erin ophoud zodra ik erachter kom dat ik ze al 'ken'. Waren ze dan de eerste keer al niet de moeite waard?
Nee, dat is het niet. Of tenminste niet altijd. Zo wil ik nog altijd Dr. Zjivago niet herlezen omdat die eerste leeservaring zo verpletterend was. Als ik 'herlezen' invoer in het zoekveld van mijn blog, krijg ik legio resultaten. Elke keer zeg ik hetzelfde: dit boek zou ik ooit moeten herlezen. Met een paar heb ik het gedaan, en ze hielden stand, zoals De Blijde Stilte. Maar over het algemeen komt er elke dag wel een titel bij op Het Lijstje (dat ik tegenwoordig bijhoud op Google Keep), zodat ik aan herlezen wel nooit zal toekomen.
Alleen als ik ziek ben. Dan verlaat ik mij weer op Leni Saris.

Dit bericht is geplaatst in lees- en biepherinneringen, lezen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *