Arundhati Roy – the God of Small Things

Omdat ik binnenkort de nieuwe roman van Arundhati Roy moet bespreken, zocht ik even op wanneer ik haar debuut heb gelezen. Bijna twintig jaar geleden! Ik was er weg van. Ik herinner me nog een prachtige regel, misschien wel op de eerste bladzij, over regenstralen als koorden. Ik vind hem terug: Slanting silver ropes slammed into loose earth, plowing it up like gunfire. Van het verhaal herinner ik me niets meer, ik zou het opnieuw moeten lezen. Ik schreef er het volgende over voor de Koek en Zopie:

Dit boek heeft niet voor niets de Booker-prize gewonnen. Zelden heb ik zulk mooi taalgebruik tot me genomen, niet vaak werd zo’n dramatische geschiedenis op een dergelijk intrigerende wijze onthuld. Het boek is alweer terug naar de biep, de namen van de hoofdpersonen zijn me ontschoten (en waren trouwens ook veel te ingewikkeld om te onthouden), maar het verhaal speelt in India, in de jaren 60. Wat er precies gebeurt weet je pas aan het einde, als de nu volwassen hoofdpersoon moeizaam heeft ontrafeld welke gebeurtenissen hebben geleid tot de dood van haar moeder, en wat er zich in het leven van haar broer heeft afgespeeld waardoor hij nu nog altijd niet kan spreken.
De lome Indiase sfeer sprak me erg aan, misschien doordat ik me er na het verblijf in Oman met zijn grote Indiase gemeenschap goed in kan verplaatsen. Maar het waren vooral de schitterende beelden en de daarvoor gebruikte woorden én de tragiek die deze familie vernietigde, die me ademloos van bewondering achterlieten.

Ik hoop zó dat The Ministry of Utmost Happiness me weer zo zal bekoren!

Dit bericht is geplaatst in lees- en biepherinneringen, recensies met de tags , . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Arundhati Roy – the God of Small Things

  1. Adriaan Hendriks schreef:

    De titel is in ieder geval veelbelovend! Ik las De God van kleine dingen in een Nederlandse vertaling en ik vond het prachtig. Op mij maakte vooral het verhaal veel indruk, het taalgebruik is me niet bijgebleven. Toch kan ik het verhaal niet navertellen, ik weet alleen dat het indruk maakte. En ik herinner mij een oude tante, die aan het begin van het verhaal jong is en die op het eind, als de wereld compleet veranderd is, hele dagen voor de tv zit, terwijl een groot deel van het verhaal zich in een tv-loze wereld of op zijn minst cultuur afspeelt. In mijn herinnering kijkt ze Dynasty, terwijl de moesson naar beneden komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *