zieltekening

palmen 2016-06-27 11.21Het Geluk van de Eenzaamheid is uit 2009, het lijkt me typisch zo'n boekje dat ik van mijn vader gekregen heb. En gelezen heb ik het, het staat stikvol onderstrepingen en opmerkingen in de kantlijn. Palmen is zo fijn stellig in haar schrijven, je kunt het hartgrondig met haar eens zijn of je er juist keihard tegen afzetten.
Het boekje is verschenen in de serie "over de roman" en ze begint er dan ook mee de roman te definiëren. En wat een heerlijke Heldenreisdefinitie is dat!
De roman is de kunstvorm waarin de kaart van een ziel wordt getekend, hij beschrijft de tocht uit een veilig en vertrouwd landschap van bindende verhalen en voorschriften. (Nu denk ik even aan Een Klein Leven. Jude wilde wel weg uit dat landschap, maar hij speelde het niet klaar.)
De zin van het leven, zegt Palmen, wordt door mensen zelf gemaakt, en dat maakwerk noem ik fictie. Het doel van fictie is het scheppen en verlenen van betekenis. (Ik denk dat Een Klein Leven daarin tekortschiet. Door de lawine van gebeurtenisjes vallen de betekenis-momenten en –uitspraken in het niet, en krijg je als lezer geen adem om erbij stil te staan.)
Literatuur is altijd in strijd met wat lectuur het meest kenmerkt en dat is de bevestiging van het stereotype. (Een Klein Leven staat zo vol stereotypen dat er nauwelijks ruimte overblijft voor het unieke.)
En dan nog een hele mooie om mee te besluiten: Lijden doet iedereen, maar hoe je lijdt hangt af van welke woorden je tot je beschikking hebt.

(en ik zie nu pas dat ik al eerder over dit boekje schreef, een totaal ander stukje)

Dit bericht is geplaatst in autobiobibliografie, literatuur, schrijven met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *