Over pijn

Je pijn is het breken van de schaal die je inzicht omsluit.

Zo'n eerste zin alleen al is als druk op een blauwe plek die nooit helemaal verdwijnt. Eens tot inzicht betekent nooit meer kunnen on-zien. Het is het einde én het begin van alles. Ik herinner me nog goed - het is tenslotte nog maar kort geleden - dat ik werkelijk geen enkele muziek meer verdragen kon, behalve de muziek die ik voordien niet kende, en de héél enkele zangers die door alles heen alleen van mij waren, zoals Joni Mitchell.
Ik ben bewust op zoek gegaan naar nieuwe, andere, onbeladen muziek. Waar ik maar geen genoeg van krijg is Anouar Brahem. Ik schreef er een Trouwcolumn over (2006).

Ik werd laatst door een lezer op mijn vingers getikt. "Wat maak je je toch elke keer kwaad. Waarom schrijf je niet over dingen die je blij maken?" Zeker zo vlak voor de kerst een aansporing om ter harte te nemen. Vandaar dit verslag van een hemelse treinreis. Eerste klas Leeuwarden - Amsterdam, dat is een zee van tijd en rust die ik mezelf zo doordeweeks nooit gun.
Met nieuwe muziek op de mp3-speler en een bibliotheekboek met sneeuwwitte snee, nestelde ik mij in het rode pluche. Jasje aan de haak, tasje in de stoel naast mij, oordopjes in, boekje open... Het boek was Iris and Ruby van Rosie Thomas: de geschiedenis van een ontspoorde Engelse puber, die haar grootmoeder in Cairo opzoekt. De muziek was Le Voyage de Sahar van Anouar Brahem. Muziek vloeiend als de zandheuvels waar Ruby's oma over droomt, muziek als volmaakte illustratie en omlijsting van het verhaal. Ik merkte niet eens meer dat ik letters opzoog, ik beleefde het verhaal in beeld en geluid.
Tijdens het schrijven gebeurt dat soms ook, dat ik een scène beleef in beeld en geluid en me niet meer bewust ben van de fysieke handeling van het schrijven. Dan zit ik op de bodem van de bron, dan vloeien de schatten rechtstreeks vanuit mijn onderbewuste het verhaal in. Om die stemming te bereiken, helpt muziek. Muziek die een rol speelt in het verhaal, muziek die de inspiratie was voor het verhaal, of muziek die, als het gedoekedoek van de trein, mijn geest meeneemt op reis.
"Amsterdam Centraal Station, eindpunt van deze trein!" Nog een wonder dat ik er aan gedacht had om over te stappen.

Ook een schrijftop2000-verhaal geschreven? Zet de link hieronder!

Dit bericht is geplaatst in schrijftop2000. Bookmark de permalink.

3 Reacties op Over pijn

  1. Novelle schreef:

    Mooi dat je echt reageert op een vermaning.

  2. Mijn blogje over pijn is gepubliceerd. De muzikale illustratie betreft Leonard Cohen's Anthem. Staat niet in de Top2000.

  3. Mooi jouw point of view. Pijn, zoveel verschillende soorten om waar te nemen, zoveel verschillende manieren om mee om te gaan.
    Wij zijn op de helft! Nog 15 blogjes te gaan!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *