Kerstgevoel (2)


Nog nooit eerder heb ik al op 17 december de kerstboom opgezet. Toen ik opstond, lag er een beetje sneeuw. Genoeg om een beetje in de stemming te komen maar ook niet meer dan dat. 's Avonds zouden we naar Heren van de Thee in de Harmonie en daarvoor uit eten, dus boodschappen hoefde ik niet te doen. Het was de hoogste tijd voor poetsdag – al die modderpootjes op het parket, van een poes die steeds opnieuw wil checken of de sneeuw nog steeds zo koud is – dus ik zette me aan de arbeid. Dan nog een middagdutje en daarna verkleden voor de schouwburg.
Toen ik wakker werd, hadden de bloempotten in de tuin opeens hoedjes van 30 centimeter. Op de voicemail stond een bericht van een van de schouwburggangers: reizen vanuit de buitengebieden was onmogelijk. De Harmonie beweerde nog steeds dat de voorstelling doorging, maar ik kreeg opeens een visioen van mijzelf, rond middernacht ploeterend door de sneeuw naar mijn kleine buitengebiedje.
Het was tijd om thuis te blijven. De sneeuw viel gestaag, de radio gedroeg zich als de Dickensiaanse klappertander in Christmas Carol, en voor ik het wist had ik de kerstboom uit de garage bevrijd, en in zijn sierlijke witte reuzenpot op het lage tafeltje gezet. Vrede op aarde, werd het opeens. Na een jaar van strijd was mijn wereld opeens in zachte sneeuwwatten gehuld, en overal glinsterde het. IJsblauw en zilver werd mijn boompje.
Tevreden schonk ik mij een glaasje wijn in, keek naar een journaal vol gestrande reizigers met een innig gevoel van thuiszijn.
Het was me weer gelukt om het kerstgevoel te ervaren, precies zoals ik dat vorig jaar had met Nynke Laverman en Leonard Cohen's Hallelujah.
En weer, zoals altijd, niet met Kerstmis. Maar dat doet aan het goede gevoel niets af.

Dit bericht is geplaatst in autobio met de tags . Bookmark de permalink.

2 Reacties op Kerstgevoel (2)

  1. Ha! ik heb gisteren ook mijn boom al gezet: het was de eerste dag van mijn vakantie, er lag een dik pak sneeuw en ik liep ineens over van kerststemming. 's Avonds zou ik dat alles bekronen met het bijwonen van een uitvoering van The Messiah in Groningen, maar vanwege de sneeuw, lukte het niet om daar te komen, dus toen maar met een knorrende poes op schoot een dik boek zitten lezen bij de boom. De kerststemming kan nu al niet meer stuk bij mij.

  2. Sagita schreef:

    Heldinne wat een heerlijk rustick stukje. Op het terras bij de voordeur staat al een paar dagen een boompje. Vanavond de boom binnen toch ook maar weer gezet. Vond hem met lichtjes alleen eigenlijk al sfeervol genoeg. Hem toen toch maar weer behangen met herinneringsvolle ballen: de kinderen mochten ieder jaar allebei een bal uitzoeken die ze mooi vonden. De boom weerspiegelt dus jarenlange trends. Morgenavond komen ze beiden eten en dan is het raden welke ballen van die of die zijn. Ach ja het blijven toch de kleine dingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *